Glass Onion: Film z serii „Na noże” Glass Onion: A Knives Out Mystery

Podczas gdy pierwszy **Knives Out** jest niewątpliwie bardziej ponury i tradycyjny w porównaniu z innymi kryminałami, nowoczesność (zarówno polityczna, jak i poprzez postaci i humor) sprawia, że jest tak dynamiczny i naprawdę świetny.

Glass Onion: A Knives Out Mystery to lekka, komiczna zagadka kryminalna pełna skutecznej komedii, fantastycznych występów i dość przewidywalnej fabuły. Ogólnie rzecz biorąc, świetnie się bawiłem przy tym filmie, a doświadczenie kinowe było jednym z moich ulubionych w tym roku. Fabuła jest dość podobna do pierwszej części, dochodzi do morderstwa i Benolt Blanc jest tam, aby je rozwiązać. Trzeba jednak powiedzieć, że postacie nie są tak dobrze wykreowane i wszystkie są tak przerysowane, że trudno uwierzyć w ich związki lub motywacje do zabicia. Ich pyskówki są czarujące i śmieszne i pomagają unosić ten film do przodu. Daniel Craig był fantastyczny jako Benolt Blanc i było dość zabawne widzieć go jako rybę wyjętą z wody otoczoną korporacyjnymi elitami. Większość zabawnych kwestii, przy których się śmiałem, padła właśnie od niego z suchym i sensownym sposobem dostarczenia. Było to organiczne i dobrze grało na ekranie. Nawet jeśli ten film nie dorównuje orginalowi, robi wystarczająco dużo, aby dostarczyć bardzo rozrywkową zagadkę, którą bardzo miło spędziłem.

Daniel Craig dość zgrabnie powraca do roli detektywa "Benoita Blanca", swoistego "Poirota" naszych czasów, w tym otwarcie przyznającym się do inspiracji Agathą Christie hołdzie. Niespodziewanie zostaje gościem miliardera "Brona" (Edward Norton) na jego przepięknej greckiej wyspie, wśród innych zaproszonych osobistości, z których – rzecz jasna – każda ma swoje porachunki z tym na pozór sympatycznym gospodarzem. Pretekstem spotkania jest tradycyjna gra w morderstwo, po której, po suto zastawionej kolacji, goście mają sami odkryć, kto zamordował "Brona". Przynajmniej taki jest plan – ale szybko wszystko idzie zupełnie inaczej i stopniowo wplątujemy się w kilka splecionych wątków pełnych zdrady i dwulicowości, które porządnie wystawiają na próbę spryt zarówno naszego detektywa, jak i widza. Zebrana obsada oferuje bogatą paletę charakterów, a zarazem równie bogate źródło podejrzeń i komizmu. Kate Hudson jest zabawna jako miła, ale naiwna "Birdie", Dave Bautista zaskakuje bardziej, niż można by się spodziewać, w swoich kąpielówkach, a Jackie Hoffman w kilku scenach jako jego bezlitosna matka po prostu kradnie cały pokaz. Scenariusz oferuje wielowarstwową ucztę – miejscami podstawową i soczystą, gdzie indziej bardziej wyrafinowaną, w miarę jak fabuła zmierza ku rozwiązaniu, które prowadzi widza przez mnóstwo fałszywych tropów do finału, który nie był do końca taki, jakiego spodziewał się recenzent. Film wygląda naprawdę dobrze i bierze na cel niemal wszystko, od korporacyjnej chciwości przez próżność i pustkę po głupotę – robi to jednak w zaskakująco subtelny sposób. Choć rozkręca się wolno, gdy już nabierze rozpędu, to dobra rozrywka.

Glass Onion spełnia oczekiwania i ducha narzuconego przez Knives Out, ale nie wnosi nic nowego do rozwijającej się franczyzy.