Szczególny dzień Una giornata particolare

Wcześniej widziałem wiele par Sophie Loren i Marcello Mastroianni - obok Williama Powella i Myrny Loy, to jest moje ulubione filmowe połączenie - ale nigdy nie widziałem żadnych dzieł reżysera Scoli, więc nie byłem pewien, czego się spodziewać, zwłaszcza że jest to film historyczny z Włoch tuż przed drugą wojną światową. To było arcydzieło. Mógłbym mówić cały dzień o tym, jak doskonali musieli być ci dwaj gwiazdorzy, aby całkowicie obalić każde uprzedzenie, które zaczęliśmy kojarzyć z ich romantycznym partnerstwem na ekranie (mianowicie, Loren grający nieśmiałą, uciskaną matkę sześciorga dzieci, a Mastroianni grający samobójczego geja) I tak przekonująco. Ponadto serdecznie polecam widzom obejrzenie wszystkich dodatków do niedawnego wydania The Criterion Collection - uwielbiam wypowiedź Scoli (i parafrazuję): 'Humor jest tak samo częścią życia jak wszystko inne - Jeśli pisarz ma szansę umieścić humorystyczny incydent w realistycznym dramacie, ma moralny obowiązek to zrobić.' Będę to pamiętać - i mam nadzieję, że wykorzystam to w mojej własnej pracy, jeśli kiedykolwiek będę miał takie szczęście, że będę pracować w dziedzinie, którą kocham - do końca moich dni.

Podczas gdy na ulicach Rzymu w 1938 roku trwa wielka celebracja spotkania Adolfa Hitlera z królem Wiktorem Emanuelem III i Benitem Mussolinim – udokumentowana obszernymi materiałami archiwalnymi z ówczesnym propagandowym komentarzem – w jednej z kamienic "Antonietta" (Sophia Loren) zostaje w domu z obowiązkami, podczas gdy jej mąż "Emanuele" (John Vernon) zabiera na uroczystość szóstkę dzieci. Właśnie wtedy spotyka sąsiada "Gabriele" (Marcello Mastroianni), byłego spikera radia państwowego, który dziś już nie nadaje. Podczas kilku intensywnych godzin – i przy udziale swojskiej myny – stopniowo dowiadujemy się, dlaczego zniknął z anteny, dlaczego nie ma go na paradzie i dlaczego ona sama jest tak niezadowolona ze swojego zamkniętego życia. To właśnie intensywność tej wspólnie spędzonej godziny podważa wiele ówczesnych wyobrażeń o akceptowalnym zachowaniu w latach 30. – i to nie tylko we Włoszech. Scenariusz jest poruszający, na przemian spokojny i burzliwy, a Loren daje popis wielkiej klasy, dając pełny upust frustracji Antonietty w całym mieszkaniu. Zakończenie jest dość przewidywalne pod każdym względem, ale podczas gdy radio nieustannie przypomina, co dzieje się z resztą narodu, historia tych dwojga niedoskonałych ludzi opowiedziana jest z wyczuciem i dobrze.