WandaVision WandaVision

Marvel dostarczył bezprecedensowo udany świat superbohaterów, który osiągnął szczyt sukcesu w rekordowym Avengers: Endgame. Po zakończeniu pierwszej rozległej historii po dwudziestu trzech filmach MCU rozpoczyna teraz nową erę. Faza Cztery jest tak naprawdę Fazą Jeden, w której widzowie poznają nowych bohaterów, których będą wspierać. Telewizja będzie odgrywać ogromną rolę w nadchodzącej sagi, gdzie miniserie z głównymi superbohaterami będą miały znaczący wpływ na filmy. WandaVision na pewno będzie miała wpływ na ścieżkę Wandy w MCU, począwszy od tego, że jest jednym z najpotężniejszych Avengerów, aż po możliwość stania się kolejnym wielkim złoczyńcą.

Marvel stworzył niezwykle udany uniwersum superbohaterów, które osiągnęło szczyt sukcesu z filmem Avengers: Koniec gry. Faza Cztery rozpoczyna nową erę, w której widzowie poznają nowych bohaterów, ale wciąż w grze są dziesiątki Avengersów, w tym potężna Wanda. Telewizja będzie miała ogromne znaczenie w nadchodzącej sagi, a miniserie z głównymi superbohaterami będą miały znaczący wpływ na filmy. Uważam, że widzowie powinni oglądać seriale, aby lepiej zrozumieli filmy. WandaVision obiecuje być dziwnym, tajemniczym i niezwykle wciągającym serialem z genialną grą aktorską Elizabeth Olsen. Powoli, wraz z odkrywaniem tajemnicy, rodzi się atmosfera niepewności i zagadkowych wątpliwości, które pozostawią widzów pragnących kolejnego odcinka. Finał jest niemalże doskonałym zakończeniem niezwykle wzruszającego serialu, który wpłynie na przyszłość nadchodzących seriali MCU. WandaVision jest jednoznacznie jednym z najlepszych treści w gatunku superbohaterów, jakie kiedykolwiek widzieliśmy.

Ta seria ma wiele nie wykorzystanych okazji, co czyni ja rozczarowujacym obejrzeniem, choc seria konczy sie na wyzszej notce. Podstawa jest dobra - potężny mutant - przepraszam, czarownica, ktora opłakuje swoja miłość i powraca do tego, co uważa za idealizowaną rodzinę opartą na telewizyjnych sitcomach. Tutaj można by było zrobić wiele - jedna odcinek na dekadę, dodaj straszne tematy, rozwinięcie tematu marionetkowego mistrza, odkrycie truchlenia lub posiadanie rodziny jako Supera, albo próbowanie bycia normalnym. Ale dostaliśmy tę przeciętną serię, która chce być więcej... znacznie więcej.

_WandaVision_ to dość standardowa produkcja MCU udająca coś wyjątkowego, a jej największym problemem jest brak odwagi, by do końca trzymać się własnego pomysłu. Niesamowity pomysł na idealistyczną, podmiejską komedię romantyczną, która służy Wandzie jako fałszywe życie, jest genialny(!!) i zasługiwał na dużo lepszy los niż ten, jaki spotkał go w ostatnich odcinkach, zepchniętych na bok na rzecz bardziej przaśnych pomysłów. Rozproszona uwaga poświęcona wszystkim postaciom sprawia, że żaden wątek nie zostaje rozwinięty tak, jak by się chciało – co jest szczególnie widoczne, gdy cała historia się zamyka. Zanim naprawdę zrozumiecie prawdziwy rozmiar cierpienia Wandy, jesteście już praktycznie przy ostatnim odcinku, a charakterystyczny styl seriali z tamtej epoki gdzieś się ulatnia. Szkoda, bo tak naprawdę nie mam nic przeciwko żadnemu z wątków fabularnych, po prostu jakoś przemijają? Myślę, że Darcy Lewis wnosi wiele do serialu, ale potrzebowała więcej czasu ekranowego, by nie sprawiać wrażenia jedynie pretekstu do masy wyjaśnień. Jimmy Woo to **zawsze** przyjemność, ale nie wiem, dlaczego jego starcie z „zaskakującym" antagonistą uczyniono tak wielką sprawą, skoro to w gruncie rzeczy tylko chwilowa przeszkoda, która niczego nie wnosi. Wątki Wandy rozchodzą się na wszystkie strony – od wspomnień o mężu, przez brata, aż po pragnienie posiadania dzieci. To dużo do ogarnięcia i nie sądzę, żeby scenarzyści dowieźli to do dobrego finału. Kroki, jakie podejmuje Wanda w imię konformizmu i tłumienia przeszłości, były na tyle mocnymi motywami, że przez chwilę myślałem, że serial zdecyduje się uczynić z niej antagonistkę – co byłoby ciekawym odwróceniem roli bohaterki względem tego, kim była wcześniej. Ten kąt mógłby też podkreślić, jaką prawdziwą szkodę może wyrządzić działanie z żalu bez zastanowienia. Gorzko-słodkie momenty między dwiema tytułowymi postaciami są mocne, gdy są dobrze zrealizowane, i czasem naprawdę kusiło mnie, by dać serialowi 8/10. Niestety wszystko, co wspomniałem o Wandzie, zostaje poświęcone na rzecz kolejnego zaskakującego czarnego charakteru, a finał zamienia się w kolejną typową marvelowską walkę, więc nie, serial ostatecznie nie spełnił własnych założeń. Ogólnie rzecz biorąc, to dość ciekawe doświadczenie, ale już teraz nie pamiętam połowy postaci ani odcinków, więc nie sądzę, żeby zostało to ze mną na długo. Naprawdę cieszę się, że MCU przechodzi też na seriale telewizyjne, cokolwiek by to nie znaczyło.