Prezydencki poker The West Wing

Bez cienia wątpliwości, najlepszy polityczny serial telewizyjny, jaki kiedykolwiek powstał!

Gdyby każdy program w telewizji był tak dobry, nigdy bym nie opuścił domu. Muszę zgodzić się z recenzentami, którzy nazwali ten serial najlepszym dramatem w historii, przynajmniej pod względem rozrywki. Oczywiście, często jest krytykowany z powodów politycznych przez ludzi, którzy być może nie oglądali go wystarczająco, aby zobaczyć, że tak, reprezentowana jest tu liberalna administracja, ale często popełniają błędy i zawodzą w swoich wysiłkach, więc zdecydowanie nie jest to progresywna utopia.

Pierwsza edycja, a właściwie sezon, tego dramatu politycznego jest tak dobra, jak to tylko możliwe. Aaron Sorkin stworzył potwora - pod każdym względem - a obsada pod przewodnictwem Martina Sheena („Prezydent Bartlet”) regularnie świetnie prezentuje się jako jego najważniejsi doradcy w administracji - razem z czasami smutnie rzadkimi występami jego bezkompromisowej żony (Stockard Channing), którzy prowadzą nas przez codzienne próby i trudności towarzyszące amerykańskiemu rządowi. Przeważnie tempo jest gorące, kontrolowane (czasami) przez uspokajający, mądry wpływ jego szefa gabinetu „Leo” (John Spencer) i zajmuje się niemal każdym rodzajem scenariusza - krajowym, zagranicznym, rodzinym i uniwersyteckim, które napotykają dyrektora komunikacji (Richard Schiff), jego zastępcę (Rob Lowe), rzecznika prasowego (Allison Janney) oraz „Josha Lymana” (Bradley Whitforda) - pasjonującym, ale czasami ryzykownym zastępcą szefa gabinetu. Sorkin i obsada bez wysiłku tworzą serię scenariuszy, które przypomniały mi zarówno „Yes, Minister”, jak i oryginalne (brytyjskie) „House of Cards” - komedia i humor biegli mieszane z polityką na wielką, a jednocześnie osobistą skalę. Nic nie jest zakazane pod względem omawianych tematów, i przedstawia to tak autentyczne odzwierciedlenie rządu, jakiego kiedykolwiek jesteśmy w stanie dostrzec. Osobiście uważam, że Stockard Channing dodała wiele do tego jako Pierwsza Dama, a postacie Janney i Spencera dały mi nadzieję, że może, po prostu może, ktoś tam wiedział, co się dzieje. Oczywiście prezentuje bardzo amerykańskie spojrzenie na sprawy, co jako osobie spoza Ameryki czasem przeszkadzało mi w przeplatanie faktów i fikcji, które czasami kompromitowały integralność opowieści; ale ogólnie to naprawdę warto obejrzeć. Niestety, około początku czwartej serii jakość scenariusza zaczyna się psuć, a obsada - świeża i pełna energii na początku serii - zaczyna odgrywać zbyt dużą rolę za kamerą; fabuły stają się zbyt osobiste (nawet romantyczne) i zbyt fantastyczne. Oryginalne gwiazdy pojawiają się trochę rzadziej i traci wiele ze swojej siły i wiarygodności. Zdecydowanie ostatnie dwie serie, które koncentrują się na sukcesji prezydenckiej i odsuwają wielu aktorów, których śledziliśmy od pierwszego dnia, pozostawiły mnie oziębłym i niezainteresowanym. Podsumowując, miałem wrażenie, że być może było o dwa serie za dużo... Ale w swoim najlepszym momencie to świetna, zmuszająca do refleksji rozrywka, zdecydowanie warto obejrzeć.

Świnka Peppa dla dorosłych liberałów. Albo może "Myszka Mickey obejmuje urząd." Nie mogę się zdecydować. Może jestem przewrażliwiony, bo przez większość życia byłem kimś na kształt amerykańskiego liberała (jestem Duńczykiem, a u nas bycie liberałem oznacza bycie po prawej stronie, ale ja od ponad czterdziestu lat jestem lewicowcem), jednak oglądanie tego serialu natychmiast mnie męczy. Nie z powodu aktorstwa, które jest ponadprzeciętne, ani dialogów, które są dobrze napisane, choć niepotrzebnie rozwlekłe, ani nawet fabuły, która wydaje się nieprawdopodobna, ale zabawna – a to jest fikcja, więc trzeba liczyć się z tym, że nierealistyczne, lecz zabawne rzeczy dzieją się non stop. Inaczej byłoby nudno. Nie, to, co mnie wyczerpuje, to sposób, w jaki serial traktuje mnie jak umysłowego bobasa. To sposób, w jaki pogarda dla ludzi o odmiennych poglądach (konserwatystów, osób wierzących itd.) dorównuje wyłącznie ich własnej pewności moralnej wyższości i przekonaniu o wyższej inteligencji. Łatwość, z jaką ludzie są dzieleni na moralne i niemoralne szufladki na podstawie przekonań religijnych, przynależności politycznej czy nawet demografii. I czyż to nie miłe, bo przecież wszyscy zgadzamy się, że religijni fanatycy są okropni, prawda? Że konserwatyści są niemoralni, prawda? Że mieszkańcy Teksasu są głupi, prawda? Miło mieć swój klub, w którym jesteśmy wykształceni, cnotliwi i nosicielami Tych Właściwych Wartości Moralnych™. Odcinek pierwszy przedstawia konflikt na tle religijnym, tak przesadnie skonstruowany, że graniczy z żałosnością (stąd moje nawiązanie do Świnki Peppy). Konflikt zostaje rozwiązany nie poprzez dyskusję czy debatę, lecz przez to, że pojawia się prezydent Myszka Mickey i ujawnia, że religijna grupa jest w zmowie z ludźmi, którzy wysłali jego dwunastoletniej córce groźbę śmierci w postaci w zasadzie laleczki voodoo. Jakie to wygodne. Jakie leniwe pisarstwo. Zastanawiam się, jak dyplomatyczna osoba o głębokich zdolnościach retorycznych rozwiązałaby ten konflikt, zamiast pozwolić jednej stronie w zasadzie ogłosić bankructwo moralne. Nie wiem, może jakaś postać polityczna, na przykład głowa państwa czy coś w tym stylu. Chyba na to trzeba poczekać w innym serialu. W tym zamiast tego rozbrzmiewają trąbki, gdy kamera przesuwa się po naszym wspaniałym, wyimaginowanym prezydencie "Moralna Wyżyna". Tak dla porządku – mimo że mój ojciec był księdzem, a ja zostałem wychowany po chrześcijańsku, dziś uważam religię za śmieć i od jakichś 25 lat jestem ateistą. Ale to moja opinia i nic nie mówi o moich wartościach moralnych, podobnie jak to, w co wierzy ktokolwiek inny, nic nie mówi o jego wartościach. Po prostu nie podoba mi się ten leniwy i zarozumiały skrót myślowy "religijny konserwatysta, czyli zły, prawda?". Przestałem oglądać na początku odcinka drugiego, gdy prezydent Mickey w zasadzie mówi, że nie przegrali w Teksasie w prawyborach z powodu żartu o kowbojskich kapeluszach, tylko dlatego, że mieszkańcy Teksasu są głupi – a konkretnie, jak to ujęto, "gdy prezydent nauczył się łaciny". Można się zastanawiać, czy scenarzystom po prostu nie zależy na zrażeniu do siebie całego stanu potencjalnych widzów, czy może uważają, że mieszkańcy Teksasu są na tyle głupi, że nie wyłapią tej zniewagi. Tak czy inaczej, klub, do którego trzeba należeć, by oglądać coś takiego i uważać za w porządku okazywanie takiej pogardy dla inteligencji i poglądów przeciwników, to nie jest klub, którego chcę być członkiem. Już nie. Skończyłem z tym zamkniętym i dzielącym klubem rzekomo moralnie wyższej inteligencji, z podskórnym poczuciem urazy i irytującym poczuciem wyższości. Mam dość „dyskusji” w komorach echa, w których stale boisz się wyłamać z szeregu, żeby ktoś nie nazwał cię bigotem, rasistą, mizoginem, nazistą czy czymkolwiek innym, co jest najskuteczniejszą kartą do uciszenia choćby najmniejszego przejawu sprzeciwu wobec niewypowiedzianej linii partyjnej. I tak, jak już mówiłem, jestem pewnie przewrażliwiony, bo dla mnie to obecnie ogromny problem, ale właśnie dlatego nie potrafię tego oglądać. Dziwi mnie, że serial z 1999 roku jest tak jawnie i bezczelnie stronniczy, ale może to dlatego, że sam przez cały ten czas byłem liberałem i po prostu wydawało mi się to w porządku. Bo przecież religijni i konserwatywni ludzie SĄ w błędzie i w większości są idiotami, prawda? Moim religijnym i konserwatywnym znajomym, którzy to oglądają i słusznie czują się urażeni, przepraszam – jako były liberał, który uważał to za w porządku, a nawet za prawdę, oraz w imieniu innych moich liberalnych znajomych, którzy nadal tak myślą, ale mimo to nie są złymi ludźmi. I pomyślcie o tym w ten sposób: wraz z powstawaniem takich seriali i jeszcze gorszych treści medialnych publikowanych obecnie, niektórzy ludzie, jak ja, są coraz bardziej zniechęceni tym podziałowym przekazem i ukrytym praniem mózgu, aż w końcu po prostu przestają być liberałami. Nie wiem, na kogo zagłosuję następnym razem, ale na pewno nie na lewicę. Gdybym był Amerykaninem, nie głosowałbym na Demokratów. Musiałby jednak istnieć inny kandydat niż Trump, bo nie sądzę, żeby temu facetowi leżały na sercu interesy Ameryki – tylko własne.