To: Witajcie w Derry IT: Welcome to Derry

**Serial jest napisany dla przedwczesnych nastolatków i wygląda jak naiwny serial WB 🤢** Jestem naprawdę rozczarowany tym najnowszym serialem od HBO. Aktorstwo jest absolutnie fatalne, a scenariusz niewiele lepszy. Zwykle nie zwracam uwagi na coś takiego jak CGI, ale niektóre „potworne" efekty specjalne wyglądają tu niechlujnie, jakby ktoś posklejał je na komputerze w kafejce internetowej. Przy niektórych z tych „strasznych" scen dosłownie śmialiśmy się na głos. Mimo to spodziewałem się w miarę poważnego serialu grozy, a zamiast tego dostaliśmy grupę scenarzystów rzucających różne głupoty o ścianę, żeby zobaczyć, co się przyklei. To zdecydowanie jest skierowane do młodzieży/nastolatków, co bardziej przypomina WB niż HBO, a ja osobiście liczyłem na coś nieco bardziej ambitnego. Zasługujemy na dużo lepsze produkcje od HBO — w serialach takich jak Sukcesja zwykle widzimy świetne aktorstwo fenomenalnych aktorów. W tym niechlujnym serialu zdecydowanie tak nie jest. Kto w ogóle obsadzał tych ludzi? PS chyba wszyscy trzynastolatkowie rzucili się na tę stronę, żeby dać temu 10, LOL. Niedawno czytałem artykuł, który nazywa to **Review Bombing** — często zdarza się to przy filmach z Indii, a także przy serialach dla przedwczesnych nastolatków. **1/10**

„IT Welcome to Derry" jest przerażające z niewłaściwych powodów. To zlobotomizowany, groteskowy, przesadzony, kompletnie chybiony i marnie napisany bałagan. W dużej mierze jest to nie do rozpoznania odejście od zdecydowanie lepszej powieści i filmów. Jedynymi realnymi plusami, jakie widzę, są dobra gra aktorska i solidna produkcja, ale to naprawdę wszystko, co ten serial ma do zaoferowania. Podsumowując – marketingowe skrzaty z pewnością będą próbowały przekonać nas, jakie to „wspaniałe". Mimo to fani tacy jak ja, którzy czytali powieść Kinga i przez lata cieszyli się świetnymi filmami „IT", nie dadzą się tak łatwo nabrać. Lepiej ten serial omijać.

Mgła, strach i rodzinne klątwy: Recenzja 1. sezonu Welcome to Derry 1. sezon serialu HBO Welcome to Derry mrozi krew w żyłach w uniwersum „To" Stephena Kinga, odkrywając gnijące sekrety miasteczka Derry z 1962 roku w napiętym, ośmioodcinkowym prequelu. Twórcy Andy Muschietti i Tommy Brennan unikają blasku Klubu Nieudaczników i zamiast tego stawiają w centrum skazanych na zagładę mieszkańców miasteczka: matki pieczące ciasta, pijanych policjantów oraz przerażone dzieci balansujące na krawędzi otchłani Pennywise'a. To czysty horror folkowy – mniej spektaklu, więcej gnijącej duszy – budowany od podstępnych szeptów aż po płomienny finał. Ocena: A-. Jovan Adepo jako Leroy Hanlon, czarnoskóry weteran zmagający się z rasizmem i czerwonymi balonami, spaja obsadę surową furią. Cynthia Erivo jako Martha Marsh niesie matczyny terror poprzez kuchenne rytuały, podczas gdy młodzi odtwórcy przyszłych Nieudaczników (w tym skojarzenia z Eddiem Kaspbrakiem) dostarczają niewielkiej, ale skutecznej dawki emocji. Pennywise w wykonaniu Billa Skarsgårda czai się jak wirusowa zjawa, a nie showman – roztapia się w bałwanach, syczy w lustrach. Odcinki gotują się jak północno-wschodni sztorm: wczesne wątki łączą znój w młynie z zaginięciami, a przerwy w prądzie w środku sezonu rodzą prześladujące wyrzuty sumienia. Tempo nieco spada w jednym, przeładowanym retrospekcjami odcinku, ale mroźna, przemyślana kinematografia Chung-hoon Chunga – odbarwione biele przebite karmazynowymi ostrzeżeniami – to nadrabia. Motywy sondują grzechy pokoleniowe: ukąszenie uprzedzeń, ucztę zaniedbania, klątwę współudziału, przetykane surowością walki o prawa obywatelskie z lat 60. Horror uderza intymnie: narodziny w kanałach przywołują na myśl Obcego, karnawały ociekają krwawymi cukierkami. Dźwięk wykrzywia jazz w zawodzenie, wwiercając się głęboko. Wątki poboczne czasem błądzą bez celu, ale odcinek „Zimowy ogień" eksploduje wykrzywionymi w czasie objawieniami, zasiewając ziarno zagłady Nieudaczników. Odzyskanie rozległego świata Kinga – ostre, tragiczne, mrożące krew w żyłach. Derry wzywa; odpowiedz, jeśli się odważysz.

Trudno nakręcić prequelowy serial po sukcesie najnowszych filmów IT, gdy widzowie z góry wiedzą, jak wszystko się skończy. Wchodząc w ten serial, liczyłem, że opowie, jak powstał Pennywise. I choć zrobił to do pewnego stopnia, tak naprawdę niewiele wyjaśnił. Wartość produkcyjna była świetna, ale fabuła to był chaos, który opierał się na tym, że tę demoniczną istotę pokona „siła przyjaźni". Cóż. Może drugi sezon będzie lepszy?

Absolutnie niesamowite. Obsada i aktorstwo zostały dopracowane znakomicie. Scena na cmentarzu była dość słaba, ale poza tym wszystkie odcinki były rewelacyjne — ośmielę się powiedzieć, że to jak dotąd najlepsza odsłona franczyzy IT. Dzieciaki zdecydowanie mnie zaskoczyły, świetnie zagrały swoje postacie! Sposób, w jaki pokazano Derry, był przejmująco mrożący krew w żyłach, a fakt, że Pennywise wzmacnia ich nienawiść poprzez strach tamtych czasów — rasizm, niesprawiedliwość społeczną i tak dalej — był wręcz przerażający. Czapki z głów przed scenarzystami, producentami i Andym za ten wspaniały serial. Będzie mi naprawdę brakować tej obsady i już nie mogę się doczekać 2. sezonu!

Może sam sobie zbytnio to podkręciłem, ale ogólnie byłem rozczarowany. Nie było źle, ale moim zdaniem nie dorównało filmom.

Twórcy serialu, w tym Bill Skarsgård, najwyraźniej w ogóle nie rozumieją, o co chodzi w IT, i wykorzystują tę postać do budowania tanich, bezsensownych scen, które mają być straszne albo wzruszające. Starają się uczynić wszystko bardziej okazałym, dodając wątek wojskowy, bardziej osobistym, dodając córkę Pennywise'a, bardziej znaczącym, dodając rażąco rasistowski wątek poboczny. Wszystko musi zostać wyłożone i wykrzyczane, jakby widz nie był w stanie sam zrozumieć tych rzeczy przy mniejszej dawce tłumaczenia. To po prostu lenistwo i to nie działa.