Magnólia Magnolia

Od dłuższego czasu nie oglądałem tego, ale mimo że trwało to 3 godziny, nigdy nie czułem długości i byłem całkiem pochłonięty (chociaż kilka razy zatrzymałem się na uzupełnienie napoju lub przekąskę). Wszystkie występy były świetne, zwłaszcza Tom Cruise, Melora Walters, John C. Reilly i młody Jeremy Blackman (Stanley). Zdarza się, że staje się to zbyt nachalne i mimo że „rozumiem” scenę z padającymi żabami, trochę mnie to wyrwało (choć było to ku końcowi). **4.0/5**

Pamiętam, że widziałem to w kinie z jednym ze swoich przyjaciół podczas pierwszego roku na studiach. Wszyscy wróciliśmy do miasta i... ponieważ mieszkaliśmy na odludziu... skończyło się na tym, że chodziliśmy do kina z przyzwyczajenia i z braku innych zajęć. I będę szczerze, wtedy wyszedłem z kina dość zszokowany. Nigdy wcześniej nie widziałem takiego filmu. Najbliższa rzecz, która mu przypominała, to American Beauty, a to widzieliśmy tylko kilka miesięcy wcześniej... a ten miał więcej fabuły. Wtedy muszę przyznać, że myślałem, że jest całkiem niezły... a potem do niego wróciłem i teraz, szczerze mówiąc, myślę, że jest pretensjonalny. Pretensjonalny to naprawdę najlepszy sposób, aby to opisać. Kiedy go pierwszy raz zobaczysz, trafia cię, bo to dziwny film, którego wcześniej naprawdę nie widziałeś. A potem, kiedy do niego wrócisz i trochę więcej o nim wiesz, zdasz sobie sprawę, że fabuła, postacie, cała koncepcja filmu są tak cienkie i przejrzyste jak biała koszula z chifonu na mokrym konkursie mokrych koszulek. Prezentacja była, ale to naprawdę wszystko. Prezentacja i płytkość. To pokaz i powiedz, bez prawdziwego opowiadania, z nadzieją, że żaby wystarczająco zainteresują publiczność, by odwrócić ich uwagę od faktu, że za prezentacją nie ma nic.

Julianne Moore w swoim zenicie i wszyscy. Co za żaby!