Powrót do przyszłości Back to the Future

Rozrywkowy film. Mężczyzna wraca do przeszłości, aby uratować swoją matkę - albo coś w tym stylu - byłem tak rozbawiony, że nie do końca zrozumiałem, co się dzieje. Serio, ten film porusza się tak szybko, że będziesz musiał się bardzo postarać, aby nadążyć za nim.

Earth Angel i nuklearny DeLorean. Jest rok 1984, a reżyser Robert Zemeckis, świeżo po sukcesie filmu "Romancing the Stone", próbuje nakręcić Powrót do przyszłości - film o nastolatku Marty'm McFlyu, który przypadkiem cofa się w czasie do roku 1955 i nieumyślnie zagraża przyszłości własnej rodziny. Zemeckisa martwi odtwórca głównej roli, Eric Stoltz, któremu po prostu nie udaje się oddać tej młodzieńczej energii, jakiej reżyser oczekiwał od Marty'ego McFlya. Stoltz zostaje zastąpiony i pojawia się Michael J. Fox, który akurat podbijał widzów w popularnym serialu "Family Ties". Fox był pierwszym wyborem od początku, ale nie mógł uzyskać zwolnienia z planu serialu. Na szczęście stracony czas ze Stoltzem otworzył okazję dla Foxa, by zagrać Marty'ego McFlya, jednocześnie pracując przy serialu - efektem jest jedna z najbardziej uwielbianych trylogii fantasy współczesnej ery. Szczerze trudno znaleźć kogoś, kto naprawdę nie lubi pierwszej części Powrotu do przyszłości. Druga część ma swoich krytyków, bo, bądźmy szczerzy, jest jedynie pomostem między dwoma lepszymi filmami, natomiast trzecia część traci część widzów przez westernowy wątek (ci poganie). Mimo to ta pierwsza odsłona trylogii to niemal doskonałe kino familijne, jakiego można sobie życzyć. To szczelny scenariusz Zemeckisa i Boba Gale'a, który nie tylko zawiera dowcipne paradoksy czasowe, ale też odważa się być dramatyczny. Pierwsze 15 minut zawiera prawdziwy szok, równie zuchwały co odważny, który nadaje wyprawie Marty'ego do roku 1955 realną pilność, w którą widz może uwierzyć, zanim wkroczy komediowe rozładowanie napięcia. Sceny akcji są pierwszorzędne - deskorolka, rock'n'roll - a twórcy przy okazji puszczają oko do innych znanych filmów science fiction. Udaje im się nawet wpleść wątek edypalny w sposób gustowny, znakomicie poprowadzony i wywołujący salwy śmiechu - a to nie lada wyczyn. Alan Silvestri dostarcza wirującą, przyjemną ścieżkę dźwiękową, a tytułowa piosenka The Power Of Love zespołu Huey Lewis & The News jest zaraźliwie chwytliwa. Wreszcie to właśnie obsada przypieczętowuje, dlaczego jest to tak dobre, jak tylko może być fantastyczne kino familijne. Fox, Christopher Lloyd, Lea Thompson, Thomas F. Wilson i Crispin Glover tworzą idealną piątkę, wzajemnie się uzupełniając i oddając sprawiedliwość znakomicie skonstruowanej historii. Przy budżecie 19 milionów dolarów Powrót do przyszłości zarobił na całym świecie ponad 381 milionów dolarów - to liczby, z którymi trudno dyskutować. Film jest energiczny, radosny i naprawdę zabawny, więc jeśli nie lubisz Powrotu do przyszłości, natychmiast szukaj pomocy medycznej. 10/10

Robert Zemeckis pozostaje bijącym sercem nowoczesnych filmów science-fiction. Po raz pierwszy skrytykowałem film w 2015 roku, od tego czasu nauczyłem się, jak imponujące produkcje mogą zmieniać życia i wywoływać ruchy na całym świecie. Powrót do przyszłości stanowi jeden z tych filmów, taki potężny, inspirujący, komiczny, rozgrzewający serce i innowacyjny. McFly i Doc Brown oferują najlepszą interakcję duetu, jaką kiedykolwiek widziałem w filmie z lat 80. Prawie nie ma błędów do znalezienia, ponieważ film w zasadzie stanowi natychmiastowy klasyczny punkt w historii kinematografii, czysta doskonałość. Od tego momentu może się zastanawiać nad powodem oceny filmu jako absolutnej doskonałości.

Nie jestem pewien, ile razy to już widziałem (pierwszy raz na VHS około 1986 lub 1987, myślę), ale to nadal niesamowicie zabawna komedia sci-fi z Foxem i Lloydem, którzy idealnie współpracują ze sobą. Za każdym razem, gdy do niej wracam, trzyma się tak dobrze. **4,5/5**