Arcane Arcane

Zespół producencki ciężko pracował, aby stworzyć coś, co warte było pieniędzy, jakie otrzymali. Postacie są dobrze narysowane. Animacja jest w porządku. Wysiłek jest oczywisty, gdy zobaczysz światła uchwycone na każdej postaci, bez względu na oświetlenie. Historia jest raczej nudna i jednolita. Kradzież jest dobra. Kapitaliści są źli. Magia istnieje. To wszystko jest bałaganem. Jak dotąd Netflix wydał tylko trzy odcinki, a idea polega na tym, jak dobrze jest, że ludzie żyją z podatków. Nie martw się, mały poddany, twoje potomstwo będzie miało piękne życie dzięki podatkom, które zapłaciłeś.

Zdecydowanie lepsze niż Dragon's Blood. Postacie są bardziej interesujące, a historia jest bardziej wciągająca. Głosy są dobre, a animacja kreatywna.

Jest taki moment skoku naprzód. W procesie twórczym zawsze chodzi o osiągnięcie pewnego standardu w którymś ogniwie łańcucha produkcji. W szerokim sensie możemy zdefiniować ostateczną jakość jako siłę najsłabszego ogniwa tego łańcucha. Arcane nie opiera się na banałach – choć niesprawiedliwość, dyskryminacja, ambicja, miłość i nienawiść, jako uniwersalne cechy ludzkiej natury, są jednocześnie wewnątrz i poza kategorią zwykłego powtórzenia, plagiatu czy powierzchowności. W Arcane nie ma nic zwyczajnego. Wszystko jest doskonałe, poruszające, przesuwa animowaną fikcję, gdzieś pomiędzy science fiction a fantasy, tak jak w życiu, na kolejny poziom realizacji. Podobnie jak po takich skokach jak Matrix czy Incepcja, również Alita: Battle Angel pokazała siłę animacji – być może to przekrojowa granica, która podnosi na wyższy poziom całą ludzką kulturę, od animacji 2D po rzeczywistość wirtualną i rozszerzoną; to jest ta „nowa rzeczywistość” branży rozrywkowej i kreatywnej. Kto nie widzi i nie czuje zapachu nadciągającej burzy, temu brakuje zdrowego rozsądku. Arcane, podobnie jak wiele produkcji wywodzących się z branży growej i do niej wracających, to arcydzieło, naprawdę piękna rzecz. Nie chodzi tylko o scenariusz, choć dobry, ani o ścieżkę dźwiękową czy animację postaci. Liczy się pytanie, jakie uczucie budzi w widzu – to nieokiełznane zdumienie, które z tych elementów tworzy nową, odrębną sztukę, niegdyś nazywaną siódmą. Może zasługiwałoby na klasyfikację o oczko wyżej. Z Japonii, USA, Europy, Chin, Kanady czy Korei – w mieście pojawił się nowy gracz. Potrzeba czasu, by zrozumieć proces przekształcania, przez jaki przechodzi twórcze doświadczenie ludzkości. Gratulacje. To było naprawdę dobre wino, a nawet butelka zyskała nowy, niemal kleinowski kształt. To wydarzenie, które zdarza się raz na jakiś czas – raz na lata, raz na dekadę? Zdecydowanie liczymy na więcej. Jak najszybciej. Najlepiej nie naśladować.

Wspaniała i stylowa akcja, piękna fabuła z doskonałym rozwiązaniem i jednym z najlepszych antagonistów, zapierający dech w piersiach obraz. Historia doskonale radzi sobie z obciążeniem ustawienia postaci gry, nie wydaje się być serią, która potrzebuje niepotrzebnie dodawać postacie do ustawienia postaci gry, z wyjątkiem Victora, który wydaje się pochodzić znikąd, chociaż dwie główne postacie i ich historia są niesamowite. 9/10