M*A*S*H M*A*S*H

Przed Cheers, M*A*S*H był długo trwającym sitcomem, który trwał dekadę (ironicznie, znacznie dłużej niż sama wojna). Były tu zabawne momenty, ale także poważne, rozdzierające serce chwile. Pożegnaliśmy się z Henrym Blakiem i przywitaliśmy Shermana Pottera, pożegnaliśmy się z Traperem i przywitaliśmy BJ, oraz pożegnaliśmy się (i dobrze się tego pozbyliśmy) z Frankiem Burnsem i przywitaliśmy Charlesa Winchestera. I mieliśmy zdecydowane pożegnanie z Radarem. Ale zawsze będą ikoniczne momenty od picia alkoholu w "bagienku" po Klingera w sukniach! M*A*S*H był naprawdę fantastycznym i genialnym sitcomem. Cieszę się, że mam całą serię na boxset DVD!

Ta jednostka wojskowego szpitala polowego z wojny koreańskiej to tak naprawdę dwa różne seriale. Dlatego oceniam go w dwóch częściach. MASH to właściwie jakby cztery różne seriale. Czytałem książkę, widziałem film i obie wersje serialu telewizyjnego. Książka przypominała pierwszą serię, w której major Burns jest przedstawiony jako totalny kozioł ofiarny. Nie sposób uwierzyć, że Hawkeye jest jakimś bogiem, a Burns jest odpowiedzialny za wszystko złe, co się kiedykolwiek wydarzyło. Dotyczy to książki oraz okresu z Larrym Linville'em. Sam Linville wiedział, że ta rola może zniszczyć mu karierę i że postać Burnsa była śmieszna. Dawała wprawdzie zabawne momenty, ale te same rodzaje żartów stosowali naziści, wybierając Żydów na kozły ofiarne. Pierwsza część MASH to w zasadzie instrukcja, jak wybrać kozła ofiarnego. Gdy ludzie oglądają coś takiego, nie zależy im na „rzeczywistości". Uczą się czegoś innego – że powierzchownego spojrzenia nie należy mylić z prawdą. Przed pojawieniem się Stiersa MASH uczy tylko jednego: wybierz kozła ofiarnego. To całe przesłanie. Więc mimo że slapstickowy humor jest zabawny, pierwszej erze serialu daję 1/10. Uczy dyskryminacji i nienawiści bez powodu. Podczas pierwszej części lekarze polowej jednostki chirurgicznej działają w miarę realistycznie, co czyni to jeszcze gorszym, bo nie da się tego zbyć śmiechem, gdy uczą ludzi być współczesnymi nazistami szukającymi współczesnej ofiary. O wiele gorzej. Jest też bardzo „przestarzały", bo serial nie uwzględnia epoki, w której powstał. „Przestarzałość" fani często rozumieją błędnie. Nie oznacza to, że postać z 1952 roku powinna wiedzieć o kasetach ośmiościeżkowych, DVD czy Donaldzie Trumpie. „Przestarzały" w rzeczywistości oznacza, że ktoś z 1952 roku O TYM wie. To jest przestarzałość. Na tym polega problem MASH. „Liberał" z 1952 roku przypominałby bardziej Trappera Johna – byłby skrajnie lewicowy. Hawkeye zostałby rozstrzelany jako zdrajca, bez względu na to, jak dobrym lekarzem by twierdził, że jest. I jeszcze jedno – książka MASH oraz era Linville'a przypominają słuchanie Sindbada opowiadającego Hindbadowi o swoich podróżach – wiecie, że kłamie. Postaciom brakuje jakiejkolwiek wiarygodności. Późniejszy okres MASH pokazuje, że twórcy uświadomili sobie, co zrobili. Stiers jako Winchester jest najbardziej wiarygodną postacią całego serialu. Podobnie Honeycutt i Potter. Postacie stały się o wiele bardziej wiarygodne, choć humor stał się bardziej wyschnięty. Późniejszej części serialu daję 9/10. Wciąż pojawiały się w niej kawałki naciąganej propagandy, ale były o wiele subtelniejsze. Postać pielęgniarki Hot Lips była gorsza niż Burns. Była jeszcze większym potworem – nie miała żadnej lojalności i nie dało się jej ufać. Miałem nadzieję, że ktoś ją „sfraguje". Takiemu potworowi nie dało się zaufać po swojej stronie. Także postać ojca Mulcahy'ego była nie na miejscu w swojej epoce – był uosobieniem „przestarzałości", jak liberalny kaznodzieja z 1990 roku działający w 1942. Jeśli chodzi o wiarygodność, był na tym samym poziomie co Burns. Dopiero później w serialu więcej uwagi poświęcono czterem podoficerom. Zawsze byli Radar i Klinger, ale byli skrajnymi przeciwieństwami. Dodano Rizza i Igora, którzy również byli nieco skrajni. Mimo to wnieśli większą równowagę. Era „kozła ofiarnego" była na tyle zepsuta, że obniżyło to ogólną ocenę. Dlatego daję końcową ocenę 4/10.