Jeśli lubicie czytać moje recenzje bez spoilerów, śledźcie mojego bloga na https://www.msbreviews.com **_Sezon 1_** Gdy usłyszałem wiadomość, że M. Night Shyamalan będzie producentem serialu grozy,…
Jeśli lubicie czytać moje recenzje bez spoilerów, śledźcie mojego bloga na https://www.msbreviews.com **_Sezon 1_** Gdy usłyszałem wiadomość, że M. Night Shyamalan będzie producentem serialu grozy, od razu mnie to zaintrygowało. Z jakiegoś powodu, pewnie przez ogromną liczbę filmów do obejrzenia, zapomniałem, że premiera serialu wypadała pod koniec listopada. Skoro nikt o nim nie mówił, przypomniałem sobie o jego istnieniu dopiero w tym tygodniu. Nie mam pojęcia, dlaczego ludzie są tak cicho. Servant to jeden z najlepszych (nowych) seriali, jakie widziałem w ostatnich latach. Ludzie przypisują całą zasługę Shyamalanowi, ale ja nie popełnię tego samego błędu. Serial stworzył i napisał Tony Basgallop. Poza Shyamalanem, który reżyseruje tylko odcinek pierwszy i dziewiąty, w reżyserii bierze udział pięciu innych reżyserów. Lubię Shyamalana tak jak niejeden widz, zawsze go broniłem, a samo jego nazwisko wystarcza, bym obejrzał cokolwiek. To właśnie dzięki niemu w ogóle zainteresowałem się Servant. Jednak to tajemnicza premisa naprawdę mnie wciągnęła. Od pilota aż po finał każdy odcinek jest pełen niewyjaśnionych pytań, zagadkowych odpowiedzi i sporej dawki budowania napięcia. Oprócz tego, że jest znakomicie napisany, dialogi są pełne napięcia i niesamowicie skonstruowane. Każdy reżyser świetnie utrzymuje niepokojącą atmosferę, przeplatając kontrastowe ujęcia – zbliżenia i plany szerokie – by stworzyć ten niepokojący klimat. Większość fabuły rozgrywa się w domu rodziny Turnerów, co daje ten klaustrofobiczny klimat, który tak bardzo lubię. Ponieważ akcja rozgrywa się głównie w jednym miejscu, widz nigdy nie odrywa się od tego, co się dzieje, a uwaga pozostaje skupiona na każdym członku rodziny. Rzadko czuję potrzebę obejrzenia całego sezonu naraz. Wolę poczekać tydzień na kolejny odcinek. Dzięki temu mogę przemyśleć to, co się wydarzyło, mam przestrzeń na refleksję nad postępowaniem danej postaci albo zrozumienie, dlaczego dana decyzja fabularna mi nie pasowała. Nie zgadzam się, że ktoś, kto ogląda maratonem siedem sezonów na przykład Gry o tron, będzie miał takie samo emocjonalne przywiązanie do historii i postaci, jak ktoś, kto na finałowy sezon czekał wszystkie te lata. To po prostu inna perspektywa i inne doświadczenie. Mimo to Servant zawsze zostawiał we mnie uczucie „muszę natychmiast obejrzeć kolejny odcinek”. Nie sądzę, że to serial dla każdego, i wiem, że ludzie nie lubią, gdy ktoś to pisze, ale wyjaśnię dlaczego. Servant nie opiera się na fabule opartej na wyjaśnieniach. Nie odpowiada na żadne z waszych pytań aż do samego końca, a nawet wtedy zostawia miejsce na różne interpretacje historii. Każdy odcinek jest bardzo niejednoznaczny i zagadkowy, czasem dodając coraz więcej pytań zamiast odpowiedzi czy wskazówek. Dla wielu osób to serial, który mocno opiera się na rewelacjach z ostatniego odcinka, by ostatecznie uznać go za sukces albo rozczarowanie. Jeśli nie lubicie tego typu seriali, prawdopodobnie lepiej go pominąć. Jeśli jednak to właśnie „wasza bajka”, usiądźcie i cieszcie się tym wspaniałym serialem, który Basgallop stworzył z pomocą Shyamalana. Od strony technicznej nie mogę nie pochwalić zdjęć (Mike Gioulakis, który współpracował z Shyamalanem przy Split i Glass, a także z Jordanem Peele'em przy Us). Eleganckie długie ujęcia są kluczowe dla utrzymania wzroku widza na postaciach i naprawdę słuchania tego, co mówią. Dzięki płynnemu montażowi (i nietypowo krótkiemu czasowi trwania – trzydzieści minut na odcinek dziś wydaje się nietypowe) niemal każdy odcinek mija jak z bicza strzelił. Znakomite panowanie nad tempem sprawia, że serial płynie wyjątkowo dobrze. Scenografia i projekt produkcji są zawsze istotne w produkcjach rozgrywających się w jednym miejscu, a Servant pod tym względem nie zawodzi jakością. Subtelna, ale skutecznie złowieszcza muzyka (Trevor Gureckis). To pierwszy serial, jaki oglądam z Apple TV+, i jestem wdzięczny, że ta firma daje świetnym twórcom szansę udowodnienia swojej wartości zamiast od razu produkować gigantyczne festiwale CGI. To, co najlepsze, zostawiłem na koniec, czyli obsadę. Nieważne, jak dobry jest scenariusz, jeśli aktorzy nie potrafią go odpowiednio ożywić. Wszyscy czterej główni aktorzy są WYJĄTKOWI! Toby Kebbell niczym mnie wcześniej naprawdę nie zaskoczył, ale teraz pokazał, jak dobrym jest aktorem. Z długimi dialogami radzi sobie bez wysiłku, a jego zbliżenia są najbardziej wciągające ze wszystkich. Do tego całe sekwencje gotowania są wizualnie oszałamiające (choć ostrzegam, że dla bardziej wrażliwych widzów mogą być zbyt dosadne). Lauren Ambrose na początku wydawała się trochę nie na miejscu, ale gdy zrozumiałem, skąd pochodzi jej postać, jej gra zaczęła mieć pełny sens. Jej występ w finale przyprawił mnie o gęsią skórkę. Jednak Rupert Grint (Julian Pearce, brat Dorothy) i Nell Tiger Free to dwie niewiarygodnie zaskakujące niespodzianki. Ten pierwszy wychodzi wreszcie z cienia Harry'ego Pottera i pokazuje, że jest kimś więcej niż tylko Ronem Weasleyem. Naprawdę wciągająca rola. Co do Nell (która jako Myrcella Baratheon w Grze o tron nie miała czasu pokazać, na co ją stać), to ona dźwiga najważniejszą rolę w całej produkcji. Jest „czarną owcą” tej historii, konfliktem, tą dziwną i niepasującą postacią. Musiała być absolutnie perfekcyjna, by wprawić widza w konsternację co do swoich motywacji, i udało jej się to bezbłędnie. Bez wątpienia to największa rewelacja serialu. Nie rozumiem, dlaczego Servant nie ma więcej fanów, i nie mogę pogodzić się z milczeniem ludzi, którzy faktycznie go obejrzeli. To serial, który zasługuje na dużo więcej uznania. Z fenomenalną obsadą, w której największymi rewelacjami są Rupert Grint i Nell Tiger Free, Tony Basgallop stworzył z pomocą świetnego M. Night Shyamalana niesamowicie wciągający, tajemniczy, pełen napięcia i intensywny serial. Genialne, naładowane napięciem, bezkompromisowe dialogi pomagają budować niepokojącą, złowieszczą atmosferę, spotęgowaną wybitnymi zdjęciami (Mike Gioulakis). Kręcony głównie w jednym miejscu, scenografia i projekt produkcji znacząco wzmacniają klaustrofobiczny klimat. Fabuła przez cały czas pozostaje niejednoznaczna, to nie jest scenariusz oparty na wyjaśnieniach. Jeśli nie lubicie seriali, które bardziej pytają niż odpowiadają, może lepiej go pominąć. Ale jeśli kochacie historie, które zmuszają do myślenia i ciągłego weryfikowania wszystkiego na nowo, Servant to genialne dzieło. Ocena: A
