Ty You

Jak dotąd wszystko w porządku z tobą. To ma wrażenie jak Dexter. Znajdziesz się, jak kibicujesz Joeowi, pomimo jego głęboko niepokojącego zachowania. Jest świetnym gościem w niektórych aspektach i okropnym przestępcą w innych. Dużo dzisiejszego stalkingowania za pomocą smartfonów i komputerów plus po prostu dobre, stare, zwykłe kręcenie się wokół. To niepokojące, seksowne i zabawne wszystko w jednym. Baw się dobrze! 8/10 gwiazdek.

Bardzo interesujący program telewizyjny o relacjach i obsesji. Program jest dosyć interesujący, a aktorstwo jest przyzwoite. Naprawdę się w to wkręciłem. Postacie są również dobrze rozwinięte.

Jak usunąć tę wadliwą recenzję? Admin?

Piszę tę recenzję, ponieważ nie widzę sensu tego programu i wszyscy tutaj wydają się być zachwyceni. Przeszedłem cały pierwszy sezon i nie ma żadnych zalet, o których można by mówić. Żadna z postaci nie staje w obliczu nawet najmniejszych konsekwencji za swoje bardzo mało prawdopodobne działania. Rozwiązaniem dla każdego problemu, który się pojawi, jest "no po prostu ich zamorduję", co pod względem scenariusza jest kompletnym ucieczką od odpowiedzialności. Aby zaakceptować działania Joea, musisz wierzyć, że Beck, która twierdzi, że jest bez pieniędzy, ale żyje w przepięknym mieszkaniu w NOWYM JORKU, jest całkowicie ślepa. Postacie są jednowymiarowe i nieprzyjemne, aktorstwo jest jak mokry kawałek białego chleba, B wątek o Paco i jego matce jako jedynym przedstawicielem ludzi koloru jest traktowany nieodpowiedzialnie (najlepiej). Ta bezsilna kobieta w centrum uwagi wszystkich jest martwym kliaszem lub przynajmniej powinna nim być, a You nie wnosi nic do dyskusji.

Odbieram jedną gwiazdkę tylko dlatego, że wymioty w każdym odcinku wydają się być rzeczą codzienną, ludzie przekąszają i oglądają telewizję, nie trzeba widzieć wymiotów w każdym odcinku. Poza tym, interesujący, chociaż całkowicie nierealistyczny program. Na koniec czujesz współczucie dla Joe/Will, to nie tak, że ma pecha, raczej wcale nie ma szczęścia...

To jest bardzo dobry thriller.

Ten serial jest niesamowicie dobry! Jestem fanem od pierwszego sezonu i muszę przyznać, że niesamowicie dobrze Penn Badgley sprawdza się w roli Joe Goldberga, to jakby nie musiał grać. Gra ją bardzo perfekcyjnie, bez żadnych wad; nigdy nie zawodzi. Ale to, co przykuło moją uwagę w trzecim sezonie, jeśli chodzi o aktorstwo, to niesamowita Victoria Pedretti jako Love Quinn, całkowicie ukradła show!

Nieco zbyt lekki i niedoceniający opis brzmiałby: „Dexter" spotyka „Pięćdziesiąt twarzy Greya" i Jane Austen. Ta dramedia łączy najgorsze cechy „Pop TV" – piękni ludzie, banalne dialogi, problemy białych ludzi – z głębokimi i niepokojącymi pytaniami o kulturowe zmienne tabu morderstwa, atrakcyjności, rodziny nuklearnej, umiejętności czytania i „romansu". Wykształcone i utalentowane postacie są na swój sposób zepsute – autorytarny pan Mooney, matka szukająca swojego pana Goodbara, kapitaliści „new age" i ich potomkowie, protagonista z wieloma objawami PTSD oraz obiekty jego uczuć (jego prawdziwą miłością są KSIĄŻKI). ... wszystko to zestawione jest w tej narracji poprzez wewnętrzne głosy, wraz z jednymi z najinteligentniejszych i najbardziej empatycznych terapeutów, jakich kiedykolwiek pokazano na ekranie. Nawet Joe, cierpiący na niskie utajone zahamowanie i OCD, na swojej syzyfowej bohaterskiej drodze „starania się być dobrym", musi przyznać i DZIAŁAĆ zgodnie z ich radami, mimo że trafił pod ich opiekę z ukrytymi motywami. Tak, są tu emocje, dreszcze i zwroty akcji rozsadzające umysł, ale jest też wciągający kontrast między głupią, hallmarkową słodyczą, oryginalną dynamiką relacji i mądrymi pytaniami filozoficznymi. To wszystko składa się na fikcję równie dziwną i nieprzewidywalną jak prawdziwe życie. Doceniam też charyzmatyczną obsadę, w tym „intelektualną bombę" Saffron Burrows. To nie jest wysoka sztuka, ale jest intelektualnie stymulujące dla fanów gatunku, bardzo aktualne w kontekście naszej chorej i szybko zmieniającej się kultury, a przy tym bardzo zabawne. Dodałbym – uzależniające.