Banda The Boys

Wspaniałe założenie, piękne ujęcia, przystojni, dobrzy i seksowni aktorzy – co mogło pójść nie tak? Niepotrzebne, głupie decyzje. Wszędzie. Typowe „powiedz coś!" *jąkanie się i zacinanie*, by wprowadzić jakiś wątek poboczny, albo tajne tożsamości, w których zmienia się tylko strój bohatera, albo mdły protagonista z za dużą liczbą scen pełnych niezdecydowania, długie i rozwlekłe dialogi (serio, przy 2x prędkości znów wygląda to normalnie), zbędne kłamstwa tworzące dramat itd. itd. itd. To jakby kolekcja schematów zamieniona w serial superbohaterski z efektem „zaskoczenie!". Aktorstwo i fabuła są naprawdę dobre, ale schematy zabijają każdą ich zaletę. To tragedia.

Wspaniały serial osadzony w świecie, gdzie superbohaterowie są rzeczywistym zjawiskiem. Kapitalizm jest wszechobecny, zysk i pieniądze są w umysłach wszystkich. Oczywiście 'Sups' nadużywają swojej mocy dla własnych interesów i wielu innych okrutnych i niemoralnych rzeczy. Każde działanie bohatera jest wyjaśnione, niektóre bardziej, inne mniej. Istnieje doskonała równowaga między poważnymi liniami fabularnymi a nieco ciemniejszym humorem. 'The Boys' próbują zniszczyć cały ten system z powodu osobistych problemów z niektórymi 'Sups'. Skupia się to wyraźnie wokół nich i tego, co robią. Jest to zdecydowanie antybohaterski serial, który przypomina mi 'Watchmen' lub inne noirowskie kandydatury w tym gatunku. Cały serial jest eksplicitny, co bardzo dobrze się komponuje. Bez przemocy i obchodzenia się z sytuacjami seksualnymi cały serial nie byłby tak imponujący i bliski rzeczywistości. Moim zdaniem nie jest odpowiedni dla młodszych widzów.

Dla mnie cała seria to całkowita i skuteczna satyra, która pozwala nam zobaczyć, co by się stało z światem, gdyby fikcja stała się rzeczywistością: bohaterowie tracą zainteresowanie ratowaniem świata (lub wykorzystują jego status), są zmuszeni robić rzeczy, które nie są właściwe, realizować interesy firmy i nie wychodzą z końca przestępczości, jeśli nie są śledzeni przez kamerę, która rejestruje każdy ich ruch, chociaż zawsze prezentują obraz wzorowego obywatela, podczas gdy w rzeczywistości są chciwi i źle traktują swoich fanów.

Serial miał potencjał pójść w ślady Watchmena, ale woke przejęło władzę i zdusiło jakikolwiek obiektywny społeczno-polityczny komentarz, jaki mógł mieć oryginalny komiks. Wszystkie postacie w jakiejkolwiek pozycji władzy - chyba że to zły facet - są kobietami. To tak oczywiste i nudne kalkowanie, że odwraca uwagę od już ciężkiego obciążenia wiarygodności, które jest nałożone na widza w filmie superbohatera. Wszystkie postacie są równie nieprzyjemnymi łajdakami, co może być częścią pierwotnego projektu, ale widz nie wie, za kogo trzymać kciuki, gdy historia się toczy i coraz bardziej obrzydliwa powierzchowność dawniej sympatycznej postaci znika. Krew i seks zawsze są zabawne, ale w tym przypadku serial próbuje tak bardzo i przesadza tak bardzo, że ktokolwiek odważy się obejrzeć serial do końca, powinien mieć zawsze pod ręką worek na wymioty.

Przynajmniej w nim jest Simon Pegg, na którym oparto Hugh. I jakoś nie potrafię sobie wyobrazić show bez jego zaangażowania. Nie jest tak garth Ennis, jak myślę, że powinno być, nie jest tak wulgarny i obraźliwy i zabawny, jak zwykle bywa on, i z pewnością jak The Boys byli w druku... ale jest naprawdę blisko osiągnięcia tego celu, i to jest powiew świeżego powietrza patrząc na sposób, w jaki rozwijają się zarówno komiksy, jak i filmy, na których są oparte. Ostatecznie, wciąż jest wulgarny, obraźliwy, krwawy i zabawny, chociaż mógłby być bardziej. I to tylko 8 odcinków, co wydaje się dużo, jakby nie starali się przeciągnąć historię tylko po to, aby dodać więcej, co też jest orzeźwiające. Ostatecznie, to lekarstwo na współczesne komiksy w bardzo późnym brytyjskim inwazyjnym stylu lat 90.

The Boys zaczynał całkiem nieźle, ale każdy potencjał, jaki mógł mieć jako rozrywka poparta uzasadnioną krytyką społeczną, został szybko „zaorany" przez ludzi forsujących własną agendę. Ten serial dosłownie ocieka „woke". Jeśli istnieje politycznie nacechowany wątek do przemycenia, moim zdaniem jest spora szansa, że znajdziecie go właśnie tutaj. To, co osobiście uznałem za jeszcze bardziej odrażające w obecnym (4.) sezonie, to lekceważenie tych, którzy kwestionują mainstream. Tak, zakwestionowanie obowiązującej narracji oznacza bycie prostakiem, głupcem, wieśniakiem, nikim, kto tylko macha flagą i trąbi klaksonem. Oczywiście, ironicznie, to właśnie mainstreamowi – zwłaszcza mediom głównego nurtu – ufa się dziś mniej niż kiedykolwiek. Nic dziwnego, że sięgnęli po „dawkowanie" rozrywki w niezgrabnej, przejrzystej próbie zwabienia „owiec" z powrotem do zagrody. Wystarczy powiedzieć, że zmarnowanego potencjału jest tu pod dostatkiem. Przyzwoite aktorstwo, kilka świetnych pomysłów, wszystko pogrzebane pod grubymi, tandetnymi warstwami mainstreamowego konformizmu. Ironia polega na tym, że to całkowite przeciwieństwo rzekomo właściwego kluczowym postaciom serialu reakcyjnego indywidualizmu. Podsumowując: gdy fałszywa kontrkultura zastępuje tę prawdziwą. Ten serial zaczynał dobrze, ale teraz niczego już nie podważa. To po prostu kolejna próba sprzedania mainstreamowego „woke" konformizmu. Fakt, że muszą to sprzedawać „tak mocno", daje mi przynajmniej pewien obraz tego, ilu ludzi naprawdę w to wierzy…

The Boys na Prime Video to ciemny, ekscytujący obraz superbohaterów, którego nie mogę się nacieszyć. Jest intensywny, zabawny i pełen niespodziewanych zwrotów akcji, które trzymają cię na haku. Soldier Boy to mój ulubiony bohater - jego złożona, bez zbędnych ceregieli postawa dodaje serialowi unikalny wyraz. Oczywiście, nieustępliwa, szorstka osobowość Butchera nie ma sobie równych. Z potężnymi występami, ostry komentarz społeczny i niezapomniana akcja, The Boys to uzależniająca podróż przez świat, gdzie bohaterowie nie zawsze są tym, czym się wydają.

Niesamowity zegarek. Naprawdę polubiłem Homelandera i wszystkie jego sztuczki.