Detektyw True Detective

Piszę tę recenzję wyłącznie na podstawie pierwszego sezonu. Drugiego w chwili pisania jeszcze nie dokończyłem. Mogę spokojnie powiedzieć, że pierwszy sezon tego serialu był absolutnie oszałamiający. Jedne z najlepszych godzin kryminalnej telewizji, jakie widziałem w życiu. Mamy tu Woody'ego Harrelsona i Matthew McConaugheya w jednych z najlepszych ról ich karier. Zwłaszcza ten drugi – McConaughey wywołał lawinę rozmów swoją rolą inteligentnego, głęboko intelektualnego detektywa Cole'a i szczerze mówiąc, rzadko widziałem aktora, który zagrał postać aż tak dobrze. Wciąga bez reszty i nie puszcza przez cały serial. Akcja rozgrywa się w wilgotnych, wiejskich bagnach Louisiany. Zdjęcia są na najwyższym poziomie – serial jest nakręcony tak, że praktycznie czuje się zapach tego miejsca podczas oglądania. To zbliża widza do południowych bagien w nietypowy sposób. Muzykę wybrał T-Bone Burnett, który skomponował ścieżkę do uznanego filmu braci Coen 'O bracie, gdzie jesteś?'. To numer jeden, gdy trzeba wprowadzić prawdziwą amerykańską muzykę do filmu czy telewizji, i rzadko zawodzi. Odkrył dla mnie wielu nowych artystów. Serial utrzymuje świetne tempo praktycznie do samego końca. Zakończenie sezonu wypadło mi jednak zbyt pospiesznie i uproszczone – moim zdaniem dałoby się to rozegrać sprytniej, żeby usprawiedliwić resztę serialu. Ale to tylko drobna wada, bo cała resztę stanowi wręcz perfekcyjna telewizja, dająca ogrom materiału do przemyśleń. Zdecydowanie nie należy tego przegapić. Po ostatnim odcinku będziecie chcieli poczuć te bagna jeszcze bardziej. Szkoda za drugi sezon, który był dla mnie pewnym rozczarowaniem, choć w gruncie rzeczy nie ma nic wspólnego z genialnym pierwszym sezonem. Obowiązkowa telewizyjna klasyka.

**Wciąga bez reszty – jeśli lubisz mroczne, psychodeliczne kino, nie przegap tego za żadną cenę!** **O pierwszym sezonie** Ten serial ma w sobie coś, co – jeśli do ciebie trafi – przeniesie cię na zupełnie inny poziom analizowania samego siebie i całego życia, a jeśli nie trafi, to moim zdaniem po prostu masz przez to gorzej. Chwyta za duszę; podważa absolutnie wszystko, w co wierzyłeś; bawi się twoimi emocjami i myślami; rozbija cię na kawałki; a potem składa z powrotem i robi z ciebie innego człowieka. Wciąż zdezorientowanego, wyalienowanego, zagubionego, ale odrobinę lepszego, powiedziałbym. Wszystko wokół tego serialu jest genialne. Obsada, nawet najmniejsze role, towarzysząca muzyka, lokacje, sceneria, scenariusz, fabuła, reżyseria – wszystko było bezbłędne. Nie miało znaczenia, czy w ogóle rozwiążą te zabójstwa, samo budowanie napięcia było czystą błogością. Ten serial polecam tylko tym, którzy mają ochotę na coś mrocznego, powolnego, głębokiego, wielowarstwowego, intensywnego, a przy tym satysfakcjonującego i pełnego. Nigdy nie widziałem czegoś podobnego w żadnym gatunku. To jest coś, co zostanie z tobą na bardzo, bardzo długo. I chapeau bas dla Woody'ego Harrelsona jako 'Martina Harta' i Matthew McConaugheya jako 'Rusta Cohle'a za tę przyjemność z oglądania czegoś takiego. Jeśli myślisz, że to jest dla ciebie, idź w to – trafia idealnie w punkt!!

Prawie nie obejrzałem tego, kilka razy obok niej przechodziłem. Cieszę się, że to zrobiłem, bo już w pierwszym odcinku wpadłem w fabułę, a okazało się, że to jeden z najlepszych programów, jakie kiedykolwiek widziałem. Części 2 i 3 są całkiem dobre, ale myślę, że to pierwszy sezon był najlepszy. Świetna historia kryminalna/tajemnicza, którą trudno jest nie polubić.

Ocena trzeciego sezonu

Seria 2: Nie mogę powiedzieć, że bardzo mi się podobał ten sezon. Należy jednak zauważyć, że to świetne dramat; chwyta cię za gardło i przenosi przez rzekę przemocy i zdrady oraz obfitujące w przekleństwa. (Zdarza mi się puścić okazjonalne F-bombę, tak jak moi przyjaciele i rodzina, ale gdyby wszyscy robili to tak dużo, moje Święta Dziękczynienia byłyby ciche bez towarzystwa). Ponadto miałem problemy ze znalezieniem osób, którym mógłbym tu kibicować. Ci, których polubiłem, mieli mało lub żadnej mocy i byli, podobnie jak ja, tylko na przejażdżce. Znalazłem to ironiczne, że, pomimo obecności nowoczesnych wadliwych antybohaterów, których często dostajemy w nowoczesnych dramatycznych thrillerach lub policyjnych serialach, wydaje się, że istnieje staromodna tendencja do aranżowania odpowiednich zakończeń dla postaci, jak rozległa gra moralna. Ale to typowe dla HBO: dość uzależniające, nawet gdy narzekałem na moje drobne skargi wyżej. Seria 1: Ostatnio ponownie obejrzałem pierwszą serię Prawdziwego detektywa wiele lat po pierwszym obejrzeniu. Nie wiem, czy ponownie obejrzę następne dwie serie, a są one niepowiązane z pierwszą serią, więc każda seria powinna być recenzowana osobno. Więc biorąc pod uwagę pierwszą serię oddzielnie, uznałem ją za świetną rozrywkę, pomimo obecności ogromnego, chodzącego i mówiącego stereotypu. Mam na myśli jednego z dwóch głównych detektywów. Detektyw Marty Hart, grany przez Woody'ego Harrelsona, jest pewnego rodzaju klasyczną postacią, prosto z wielu innych detektywistycznych seriali kryminalnych. Zaznacza kilka punktów tego dwuwymiarowego charakteru: zdradza żonę, a zarazem stosuje swoje brutalne podwójne standardy na myśl o tym, że ona to robi, pije zbyt dużo, łamie prawo, aby poszerzyć swoje śledztwo, przy swoim gniewie zawsze blisko powierzchni. Ale lubię Woody'ego Harrelsona i faktycznie podaje on urozmaicony i wielowymiarowy występ, jego poczucie humoru i dbałość o losy ludzi, których spotyka (oprócz swojej rodziny, oczywiście), pomagali mi zapomnieć większość czasu, jak cienko narysowany wydawał mi się jego charakter. Oczywiście postać Mathera McConaugheya jest przeciwna: jest złożony, zawsze filozofujący, zdolny do przemocy, gdy jest to konieczne, ale zawsze pod kontrolą. Są to dziwaczna para detektywów i są zawsze w konflikcie ze sobą, zachowując jednocześnie profesjonalną solidarność. Fabuła jest wystarczająco złożona, aby utrzymać zainteresowanie przez osiem odcinków, chociaż stwierdziłem, że wątek poboczny z gangiem motocyklowym sprawiał wrażenie materiału wypełniającego akcję, chociaż ostatecznie przesuwa śledztwo. Byłem nieco rozczarowany obsadą zespołu, w szczególności resztą zespołu detektywów. Nic o nich nie dowiadujemy się, gdy przemierzają sceny. Kobiety w życiach detektywów są okazjonalnie interesujące, gdy staną w swojej obronie. Znalazłem się życząc sobie, aby postać dziewczyny doktora McConougheya została rozwinięta i uzupełniona, ale ostatecznie ten serial opowiada o dwóch głównych mężczyznach i o tym, jak działania innych wpływają na nich. I oczywiście, będąc oryginalnym od HBO, masz wymaganą ilość seksu i nagiej kobiecej postaci. Ale pierwszy sezon na pewno jest wciągający, podobnie jak Sopranos, choć tak samo narzekano na nadmierne przemoc.

True Detective: Nocna Krajina to wciągający i atmosferyczny thriller, który podnosi poziom serii antologii. Akcja toczy się w odległych i nieprzyjaznych alaskańskich dziczy, gdzie śledzimy dwóch detektywów, którzy muszą przezwyciężyć swoje osobiste i zawodowe różnice, aby rozwiązać tajemniczą sprawę związana z zaginioną grupą badawczą, odciętym językiem i możliwym powiązaniem z niewyjaśnionym morderstwem aktywisty rdzennych mieszkańców.

True Detective to serial, który obejmuje już cztery sezony. Każdy sezon opowiada nową historię. Do tej pory obejrzałem cały trzeci sezon i cztery odcinki czwartego. Najnowsza odsłona, 'Night Country', jest w dużej mierze rzemieślniczo solidnym i inteligentnym, wciągającym sezonem z nutą nadprzyrodzonego zwrotu akcji. Gra aktorska jest na wysokim poziomie, a postacie są dobrze zarysowane, z takimi cechami i wadami, jakich można się spodziewać u prawdziwych ludzi. Jedynym minusem jest dawka tej znanej już 'woke' agendy, bez której wielu z nas spokojnie by się obeszło. Biali, a konkretniej Europejczycy, nie są odpowiedzialni za wszystkie problemy świata i czas to przyjąć do wiadomości. Dodam też, że od 6. odcinka coraz bardziej wyczuwalny jest wątek, który nazwałbym mizandrią. Podsumowując: w większości dobrze napisany, inteligentny i wciągający serial. Oceniłbym go jeszcze wyżej, gdyby ta 'woke' agenda i mizandria zostały na stole montażowym, gdzie moim zdaniem powinny pozostać.