Trochę mi zajęło, zanim poczułem się gotowy, żeby napisać tę recenzję, a powód jest taki, że pokochałem ten serial tak bardzo, że gdybym napisał ją zaraz po zakończeniu, dałbym się ponieść emocjom.…
Trochę mi zajęło, zanim poczułem się gotowy, żeby napisać tę recenzję, a powód jest taki, że pokochałem ten serial tak bardzo, że gdybym napisał ją zaraz po zakończeniu, dałbym się ponieść emocjom. Postanowiłem więc obejrzeć go jeszcze raz i wciąż kocham go tak samo mocno. Moja własna „historia miłosna z Duangiem” miała zresztą wyboisty początek, bo po pierwszych odcinkach zadawałem sobie pytanie, co bym zrobił, gdyby prześladował mnie facet taki jak Duang – w prawdziwym życiu taki Duang mógłby skończyć z podbitym okiem. Po kilku tygodniach nie mogłem już jednak powstrzymać się przed zakochaniem w tym dobrodusznym, wesołym chłopaku. Na początku „Duang With You” wyglądał jak kolejny głupkowaty, typowy tajski serial BL osadzony na uczelni, z klasycznym motywem „przeciwieństwa się przyciągają”. Ekstrawertyczny (delikatnie mówiąc – hałaśliwy i dziecinny brzmi bardziej trafnie) student sztuki, Duang, przeżywa miłość od pierwszego wejrzenia, słysząc śpiew Qina, i od tego momentu próbuje się do niego zbliżyć. Introwertyczny (delikatnie mówiąc – ponury i zdystansowany pasuje bardziej) student muzyki, Qin, początkowo go odrzuca. Po pewnym czasie upór Duanga zaczyna się opłacać, a gdy Duang staje się bardziej ostrożny, a Qin niejako zachęca go, by spróbował, lody zaczynają topnieć. Później w serialu Qin przyznaje, że Duang zwrócił jego uwagę już w liceum, choć nie do końca wiadomo, czy tylko zauważył dziwnego chłopaka, czy już wtedy coś do niego czuł. Duang i Qin stopniowo stają się przyjaciółmi, a gdy Qin krok po kroku się otwiera – także kochankami. Obu wspierają najbliżsi przyjaciele. Po pierwszych odcinkach, które sprawiają wrażenie dość płytkiej komedii, w dalszej części serialu następuje zmiana tonu. Relacja Duanga i Qina przechodzi od jednostronnego zauroczenia do prawdziwej, wzajemnej przyjaźni, i staje się jasne, że obaj są produktem swoich rodzin. Rodzice i starszy brat Duanga to sami ekstrawertyczni komicy, którzy kochają się bezwarunkowo, podczas gdy rodzice Qina nigdy przy nim nie byli, a obrzydliwe zachowanie jego niani spowodowało traumę, której rodzice albo nie zauważyli, albo woleli nie widzieć – i właśnie dlatego jest tak zdystansowany. Qinowi nie było łatwiej, gdy odeszła jego pierwsza miłość, podobnie jak wcześniej mniej więcej porzucili go rodzice. Potrzebny był rozsądny, bardziej dojrzały chłopak, taki jak Qin, żeby sprowadzić Duanga na ziemię – na przykład gdy Qin odmawia przyjęcia od Duanga prezentu w postaci drogiego aparatu fotograficznego. Z drugiej strony potrzebny był pozytywny, otwarty, dobroduszny chłopak, taki jak Duang, żeby pomóc Qinowi nauczyć się komuś ufać i pozwolić mu się zbliżyć. Podczas wizyty w domu rodziny Qina – jego rodzice znów znikają po krótkim spotkaniu – Duang i Qin w końcu zbierają się na odwagę i proszą się nawzajem o bycie chłopakami. Duang organizuje później spotkanie Qina z rodzicami, a Qin oskarża ich o odpowiedzialność za jego nieszczęśliwe dzieciństwo i młodość. Rodzina się godzi, a Duang z Qinem wyjeżdżają do Japonii na miesiąc miodowy. Serial kończy się tak, jak się zaczął – koncertem, ale tym razem Qin śpiewa piosenkę, którą napisał dla Duanga. Scenariusz tego serialu jest lepszy niż w większości tajskich seriali BL. Wszystkie elementy wnoszą coś do fabuły, nawet jeśli znaczenie niektórych scen ujawnia się dopiero w późniejszej fazie historii. Postacie drugoplanowe nie są jedynie dodatkiem, lecz pomagają napędzać relację głównej pary. Doceniam, że scenarzyści unikali ciągnięcia nieporozumień czy kłótni przez kilka odcinków, a zamiast tego pozwalali chłopakom rozmawiać o problemach i w ten sposób je rozwiązywać – dotyczy to zarówno głównej pary, jak i obu grup przyjaciół. Na szczęście scenarzyści nie dodali żadnych nieistotnych postaci pobocznych, a zwłaszcza żadnych złych byłych dziewczyn, jak to bywa w zbyt wielu tajskich serialach. Nawet z byłym chłopakiem Qina Duang radzi sobie po prostu, przeganiając go, a gdy ten ponownie zbliża się do Qina w barze, Duang i Qin wyjaśniają sobie nieporozumienie jeszcze tej samej nocy. Są jednak rzeczy, które mi się nie podobały. Przede wszystkim postać Duanga w niektórych scenach jest zbyt dziecinna i przesadzona. Rozumiem, że scenarzyści chcieli podkreślić przeciwstawne charaktery głównych bohaterów, ale Duang później udowadnia, że jest znacznie dojrzalszy, niż pozwalają mu być scenarzyści. Drugą rzeczą, której naprawdę nie znosiłem, było to, że Qin kupuje psa – znów rozumiem, że scenarzyści celowali zwłaszcza w młodych widzów, którzy kochają zwierzęta domowe, ale jest to zupełnie zbędne i w ogóle nic nie wnosi do fabuły. Głupie wydaje mi się też, że Duang czasem zachowuje się, a nawet brzmi jak pies, a upodobanie tajskich producentów BL do „zabawnych” dźwięków wciąż działa mi na nerwy. Moim najważniejszym zarzutem jest jednak sposób, w jaki potraktowano traumę Qina. Poważnej traumy z dzieciństwa nie da się „wyleczyć” miłością chłopaka – wymaga profesjonalnego leczenia. Co prowadzi mnie do punktu, którego naprawdę nie znosiłem. Rodzice Qina są egoistyczni, pozbawieni szacunku i są dokładnym przeciwieństwem troskliwych rodziców, i zdecydowanie nie sądzę, że powinno się im wybaczyć tak łatwo, jak przedstawiają to scenarzyści. Odpowiedzialni rodzice pozwaliby nianię, która zasłużyła na więzienie, i zapewniliby synowi leczenie u psychiatry. To przykłady leniwego i pospiesznego pisania, które jednak w tym serialu są dość rzadkie. Mimo to naprawdę kocham ten serial jako całość, a jednym z głównych powodów są aktorzy. TeeTee Wanpichit i Por Suppakarn wiarygodnie wcielają się w swoje postacie od początku do końca, a ich najbardziej wzruszające sceny to poważne rozmowy tuż przed tym, jak zostają chłopakami. Kiedy TeeTee jako Duang mówi Porowi jako Qinowi, żeby „zrzucił na niego wszystkie swoje lęki i zmartwienia”, mówi to o Duangu więcej niż wiele jego głupich wybryków, a sposób, w jaki obaj młodzi mężczyźni grają takie sceny, należy do najlepszych momentów serialu, bo ujawnia niesamowitą chemię i ogromny potencjał aktorski obu głównych odtwórców. TeeTee i Por sprawiają też wrażenie bardzo swobodnych w swoim towarzystwie, bo inaczej nie zagraliby swoich intymnych scen tak pięknie i naturalnie, jak to zrobili. Czapki z głów przed tą dwójką aktorów, którym mimo młodego wieku i ograniczonego doświadczenia aktorskiego udało się udźwignąć serial o długości około 14 godzin. A potem są Jamie (North Chatchapon) i Marvis (Otto Sorranan), druga para, która wywołała u mnie poważny atak „syndromu drugiej pary” (SCS). Producenci tajskich seriali BL często wprowadzają drugą parę, żeby przetestować reakcje widzów na nowy „ship”. Pamiętam, że po raz pierwszy doświadczyłem SCS, oglądając mój zupełnie pierwszy serial BL, „Until We Meet Again”, przez który pokochałem BounPrem. North i Otto byli w niektórych scenach zapierający dech w piersiach – sposób, w jaki flirtują i okazują wzajemne pożądanie, jest nie do pobicia, i tym bardziej robi wrażenie w porównaniu z niezdarnym, dziecinnym, przesadzonym flirtowaniem Duanga. To przekleństwo drugich par, że dostają tak mało czasu ekranowego, ale skoro wielu widzów wyraziło chęć zobaczenia ich więcej, mam nadzieję, że pewnego dnia dostaniemy serial, w którym North i Otto zagrają główne role. Podsumowując – oglądanie „Duang With You” było czystą przyjemnością i sprawiło, że uśmiechałem się przez dwanaście sobót. To była dobra rozrywka, co jest więcej, niż osiąga wiele tajskich seriali BL, i dlatego jest to jak na razie mój ulubiony tajski serial BL roku 2026. Kraj: Tajlandia Liczba odcinków: 12, każdy około 70 minut Reżyseria: Kla Nathawat Piyanonpong Obsada: TeeTee Wanpichit, Por Suppakarn, North Chatchapon, Otto Sorranan i inni.
