Under Salt Marsh Under Salt Marsh

Ponury walijski kryminał z genialną Kelly Reilly i mocną obsadą. Na początku rozkręca się powoli, ale gdy złapie tempo, w pełni się opłaca. Gorąco polecam.

Mocna obsada i wciągający kryminalny thriller, ale jak zwykle psuje go męcząca dawka DEI.\n\nZacznijmy od plusów: walijska sceneria z wioską zagrożoną podnoszącym się poziomem oceanu jest odrobinę nietypowa. Wątek kryminalny, oparty na dwóch nierozwiązanych morderstwach dzieci, jest mroczny i niepokojący, pełen zwrotów akcji. Równie dobre jest aktorstwo, które daje pełnokrwiste, często niedoskonałe postacie.\n\nMinusem jest już dziś całkiem przewidywalna rzecz — nieustanne wciskanie widzowi przekazu DEI. Osobiście uważam to za wyjątkowo męczące i bezcelowe.\n\nPodsumowując: mógł z tego wyjść świetny serial, ale psuje go przymus wplatania w rozrywkę woke'owych narracji. Przeciętny seans.

Rudowłosa przez cały czas dźwiga na plecach ciężar własnego przekonania, że to może jej siostra zabiła własne dziecko — i właśnie ten ociężały dramat międzyludzki niepotrzebnie obciąża cały serial. Z pierwotnie obiecującego, mrocznego kryminału z nietuzinkowym klimatem zostaje niewiele. Żadnej z głównych postaci nie potrafiłem w końcu kibicować. Drugi bohater jest antypatyczny bez wyraźnego powodu — może dlatego, że wciąż się ukrywa? Trudno powiedzieć i wcale mi to nie jest obojętne. Gdyby akcja działa się w latach 90., kiedy homofobia i toksyczne środowisko pracy nie pozwalały twardemu gliniarzowi pokazać, kim naprawdę jest, jeszcze bym to kupił. Dziś już nie — kochaj, kogo chcesz, i idź dalej. Ostatniego odcinka jeszcze nie widziałem, ale mam nadzieję, że większość postaci, które są po prostu irytujące i nieszczęśliwe, do końca nie dotrwa. Oprócz Deng — ona zasługuje na przeżycie.