The Boroughs The Boroughs

Okropnie sztuczna, przesadzona gra aktorska. Absolutna strata czasu. Muzyka brzmiała niemal jak z filmu Spielberga – pełna nadziei i emocji – a sci-fi fabuła trafiła w mój gust, ale między fatalną grą aktorską a marnie zrobionym CGI potworem po prostu nie było powodu, by zostać przed ekranem. Strata czasu.

Bawiłem się dobrze aż do samego końca. **[UWAGA, SPOILERY]** Ostatni odcinek był tak przewidywalny, że kompletnie wybił mnie z rytmu serialu. Anneliese dźga Judy nożem i oczywiście wloką ją ze sobą do kryjówki „na wypadek, gdyby potrzebowali karty przetargowej". Potem umiera w tym samym pomieszczeniu co Matka i... dlaczego po prostu nie pozwolić Matce uleczyć jej, zanim umrze? Do tego momentu wszyscy już wiemy, że krew Matki leczy. Twórcy zabezpieczają się, pokazując, że jej krew nie leczy rany postrzałowej Anneliese od razu – ale to nie znaczy, że nic nie robiła. Co więcej, Sam mógł po prostu zapytać Matkę, czy może coś zrobić, ZANIM JUDY UMARŁA. Zamiast tego dostajemy rozwleczoną scenę umierania Judy, tylko po to, by Matka ją w końcu wskrzesiła – co, jak zakładam, wszyscy się spodziewali! Wszyscy po prostu stoją i patrzą, jak Judy umiera, i nikt nie pyta Matki: „Hej, możesz jej pomóc?". NAPRAWDĘ?! A potem jest jeszcze Blaine. Wygląda na to, że twórcy tego serialu nie zdają sobie sprawy, że ich widzowie widzieli setki, jeśli nie tysiące podobnych scen. Czy naprawdę miałem myśleć, że Blaine nie żyje, i być zszokowany jak pikachu, gdy się okazało, że jednak żyje? Czy to była specjalność braci Dufferów? Kręcę głową. Ostatni odcinek był nieco rozczarowujący jak na skądinąd dobry pierwszy sezon.

Mimo wciągających pierwszych odcinków pod koniec zrozumiecie, że tak naprawdę oglądaliście marną, ośmioodcinkową reklamę eutanazji.

Jeśli oglądacie ten serial głównie dla sci-fi/akcji, oczywiście się zawiedziecie. Umknęłoby wam wtedy mnóstwo wątków i przesłań, jakie ma do zaoferowania. To naprawdę wzruszająca historia, w której każda postać ma swój moment chwały, wszystkie są sympatyczne, a w centrum fabuły stoją starsi ludzie jako bohaterowie – bez robienia z ich wieku obiektu żartów.