Chętni na seks DTF St. Louis

Przyznaję, że obejrzałem tylko pierwsze trzy odcinki i choć ogólna fabuła była intrygująca, po prostu nie mogłem przeboleć dziwnego, powtarzalnego i uproszczonego dialogu każdej postaci. Każda wypowiedziana kwestia zostaje jak echo powtórzona przez inną postać, potem celowo powtórzona jeszcze raz i tak dalej, i dalej, aż czujesz, że zaraz oszalejesz. To tak, jakby ktoś obejrzał Fargo braci Coen, skupił się wyłącznie na dialogach policjantów i uznał, że dokładnie taki format zastosuje do wszystkiego, co postacie mówią sobie w tym serialu. Oglądanie jest frustrujące i nie mam wielkiej ochoty dokończyć tego serialu.

Spokojnie można dać mu maksymalną liczbę punktów. Rozwinięcie dramatu i relacji między postaciami samo w sobie wystarcza, by serial się utrzymał. Można powiedzieć jedynie tyle, że spokojnie sprawdziłby się też w skróconej, sześcioodcinkowej wersji, co pozostawia widzów w stanie subtelnej, ale trwałej fascynacji.

Moim zdaniem absolutny geniusz. Ten serial zabiera cię w szaloną podróż, podczas której twoje własne postrzeganie rzeczywistości zostaje wystawione na próbę. Humor trafiał dokładnie tam, gdzie trzeba, choć to oczywiście kwestia gustu, a fabuła jest wciągająca i genialnie poskładana. Dla mnie to zdecydowanie pozycja obowiązkowa.

**Pustka wieku średniego** Uważam, że siedem 50-minutowych odcinków to sporo jak na tak prostą historię, pozbawioną większej narracyjnej głębi, w której kluczowe punkty fabuły ujawniane są w irytująco powolnym tempie. Motywem przewodnim jest śmiertelny trójkąt miłosny napędzany kryzysem wieku średniego, w którym Clark Forrest (Jason Bateman), znany lokalny prezenter pogody telewizyjnej, i Floyd Smernitch (David Harbour), jego nowy tłumacz języka migowego dla niesłyszących widzów, nawiązują bardzo bliską i głęboką przyjaźń, wyznając sobie poczucie uwięzienia we własnych małżeństwach. To prowadzi ich do zarejestrowania się w aplikacji "DTF St. Louis" (skrót od "DareToFuck"), aplikacji randkowej stworzonej specjalnie dla osób w związkach małżeńskich szukających dyskretnych romansów. Fabuła zbudowana jest nielinearnie i zaczyna się od zagadki: jedna z zaangażowanych osób umiera, a detektywi Donoghue Homer (Richard Jenkins) i Jodie Plumb (Joy Sunday) muszą zrekonstruować wydarzenia. Poprzez skoki czasowe i nieustanne reinterpretowanie przeszłych (czasem wręcz nadmiarowych) scen serial stopniowo odsłania wątki poboczne - romans między Clarkiem a Carol (Linda Cardellini), żoną Floyda, bardzo na czasie zawartą polisę ubezpieczeniową oraz kłamstwa splecione z misternym oszustwem internetowym opartym na fałszywych profilach, pierwotnie pomyślanym jako sposób na złagodzenie głębokiej depresji Floyda, lecz ostatecznie wywołującym fatalne konsekwencje. Chronologiczna układanka scenariusza działa organicznie w budowaniu napięcia, chwilami irytująco, zmuszając widza do ciągłego weryfikowania intencji bohaterów w miarę odsłaniania nowych perspektyw tej samej sekwencji wydarzeń. Ta pozornie mroczna komedia pomyłek, zabarwiona egzystencjalistycznym kryminałem, sprytnie unika konwencjonalnych schematów "true crime" czy tradycyjnych thrillerów policyjnych. Twórca i reżyser Steve Conrad skupił się na sekcjonowaniu apatii, deficytów emocjonalnych i niewypowiedzianych pragnień podmiejskiej burżuazji, czyniąc głównych bohaterów wrażliwymi postaciami, które w innych okolicznościach mogłyby zostać uznane za moralnie wątpliwe. Humor Conrada, charakteryzujący się subtelnym absurdem i niezręcznymi, nacechowanymi erotycznie sytuacjami, jest przy tym celowo ekscentryczny. Ci, którzy szukają serialu z szybkim kryminalnym rozwiązaniem, mogą odbierać niektóre fragmenty jako nieco powtarzalne w eksploracji egzystencjalnej pustki wieku średniego. Mimo to całość niewątpliwie broni się jako rygorystyczne autorskie dzieło, które wykorzystuje kryminalną satyrę do "prześwietlenia" konsekwencji współczesnego niezadowolenia, utrwalając tragikomiczny i ikonoklastyczny styl definiujący twórczość Conrada.