W trójkącie Triangle of Sadness

Dość dobrze mi się to podobało, ale jest zdecydowanie za długie i stwierdziłem, że najśmieszniejsze fragmenty widziałem już w zwiastunach! Na początku skupia się na dość burzliwym związku między modelami "Carl" (Harris Dickinson) i "Yaya" (Charlbi Dean). Ta druga jest influencerką, która patrzy na ich związek jako na coś bardziej przemijającego; on jest o wiele bardziej zapatrzony - i dlatego postanawia sprawić, że zakocha się w nim na zawsze. Wyruszają na luksusową jachtową wycieczkę z kilkoma milionerami prowadzonymi przez super-dokładną "Paulę" (Vicki Berlin) i kierowaną przez pijanego Woody'ego Harrelsona. Para zaprzyjaźnia się z żywym i charyzmatycznym rosyjskim oligarchą "Dimitrym" (Zlatlo Buric) i jego żoną "Verą" (Sunnyi Melles) przed kapitańską kolacją, która z powodu wzburzonych fal kończy się bałaganem i zabawną katastrofą! Reszta ich przygody ma coś z "Podziwianego Crichtona", gdy muszą dostosować się do poleceń swojej dawnej sprzątaczki toalet "Abigail" (Dolly De Leon), która pobiera swoje własne unikalne opłaty od swoich dawnych klientów za złowienie ryb i rozpalenie ognia... Uderza w pustkę branży modelingu i bezwzględność wielkich firm - najlepiej zobrazowane w jednej scenie z Oliverem Fordem Daviesem i Amandą Walker jako powściągliwymi Brytyjczykami, którzy dorobili się sprzedając "największy wkład w demokrację" (granaty!). Niestety, chwile humoru są stosunkowo krótkie i słodkie, gdy są umieszczone w kontekście tego długiego i często dość nudnego przedsięwzięcia. Dickinson wygląda świetnie bez koszulki, ale jako aktor ma swoje ograniczenia i naprawdę nie poczułem z nim zbyt wiele chemii. Ostatnia półgodzina mogłaby być lepsza, zabawniejsza, gdyby była trochę niebezpieczeństwa - ale jakoś wiedziałem, że zakończenie będzie takie, jakie jest. Buric dodaje wartości, podobnie jak gazilioner Jarmo od Henrika Dorsina, ale do połowy żart zaczął się trochę nudzić i trochę się znudziłem. Nie potrzebuje wielkiego ekranu, a współprodukowany przez BBC spodziewam się, że większość z nas będzie mogła poczekać na świąteczne telewizyjne emisje.

naszkicowane, nigdy nieukończone Wygląda na to, że reżyser/scenarzysta miał kilka notatek, ale nie zdążył napisać pełnego scenariusza. Film zaczyna się więc bardzo obiecująco, ale stopniowo brakuje mu pomysłów, aż druga połowa staje się jedynie odhaczaniem oczekiwanych punktów. Po swoistym, zabawnym spojrzeniu na świat modelingu następuje dobrze obsadzona i (miejscami) dobrze zagrana część o problemach związku między niedoświadczonymi, naiwnymi i egoistycznymi ludźmi. Dowiadujemy się, że naiwny model jest tak naprawdę zakochany, podczas gdy jego partnerka - modelka/influencerka - mówi mu, że jest dla niej jedynie miłą rozrywką, dopóki nie znajdzie bogatego mężczyzny, dla którego zostanie żoną-trofeum. To go jednak nie zniechęca... i to była ta obiecująca część. Potem trafiają na luksusowy jacht dla dekadentów, i wciąż jest tu potencjał na naprawdę dobrą historię: motyw "na górze/na dole" pojawia się tylko w kilku scenach, większość czasu tej części zajmuje wystawna kolacja z odrażającą "haute cuisine" na wzburzonym morzu i jej konsekwencje. Wtedy mogła zacząć się ta naprawdę dobra część: jak spotkają się lub będą unikać swojego wzroku następnego dnia, i kolejnego? Co się zmieniło, jak, co nie powinno się zmienić i jak pękają bariery klasowe? Zamiast tego dostajemy błazeńskie intermezzo, a potem nudną część na wyspie. To jedynie męcząca agitka, która sprowadza (i tak już płytkie) postacie do szablonów i odhacza wszystko, czego można się spodziewać. Strata czasu, talentu i ładnej plaży. Z jakiegoś powodu ludzie są dziś tak zadowoleni z niedopieczonych produktów, że można za nie nawet zdobywać nagrody. 5/10, są gorsze sposoby na zmarnowanie czasu, ale to też nie jest ten najgorszy.

Nie wiele rozwoju postaci ani fabuły, ALE ... obiad kapitana to klasyka.

Media społecznościowe i niezwykle wpływowa para, Carl (Harris Dickinson) i Yaya (Charlbi Dean Kriek) są zaproszeni na pokład prywatnej luksusowej superjachty, aby promować doświadczenie swoim obserwatorom. Na pokładzie znajduje się kilku mega bogatych, ale moralnie upadłych pasażerów oraz duża grupa personelu, którzy dogadzają ich każdemu kaprysowi. "Trójkąt smutku" rozwija charakteryzację, gdy publiczność poznaje gości, ich status i bogactwo. Kapitan (Woody Harrelson) walczy ze swoimi własnymi demonami, w tym alkoholem, któremu niestety ulega podczas kapitańskiego posiłku. To właśnie tego wieczoru, burzowa noc na morzu, gdy wydarzenia nabierają złowrogiego obrotu, większość pasażerów choruje gwałtownie z powodu objawów choroby morskiej. Występuje kilka graficznych scen wymiotów i przepełnionych toalet, które prowadzą do awarii i pasażerowie oraz załoga zostają wyrzuceni do powietrza przez niesprzyjające warunki pogodowe.

Czarny komediodramat „Trójkąt smutku” scenarzysty / reżysera Rubena Östlunda oferuje kąśliwą satyrę na wszystko, począwszy od ról płciowych, kapitalistycznego społeczeństwa, korupcji władzy, współczesnej męskości, aż po hierarchie społeczne, które wynikają z systemu, który wspiera podział klasowy. Film ma wiele do powiedzenia i robi to dobrze, przemierzając warstwy kłującej dialogu, wyrafinowanych obserwacji i mnóstwa wymiotów.

To jest szalony, dziwny i zabawny film. Pierwsza godzina jest powolna, ale potem wszystko zmienia się na lepsze. Jeśli spodobał ci się film Swiss Army Man, spodoba ci się także ten film.