Straszny film Scary Movie

Jestem strasznie rozczarowany. Ten szmelc nie nadaje się do oglądania. To tylko kakofonia luźno powiązanych scen, żartów i nawiązań do starych filmów, których jedynym celem jest zarobienie na tej marce. Formą przypomina film, ale zupełnie nie pierwsze trzy części Scary Movie (te prawdziwe, oryginalne). To wstyd. Prawdziwy wstyd. To znowu Epic Movie, Disaster Movie, Date Movie czy Meet the Spartans w jednym. Przy tym filmie nawet Superhero Movie wygląda jak Obywatel Kane.

Jeśli jesteście fanami serii Halloween, Wiem, co zrobiłaś zeszłego lata czy Scream, prawdopodobnie docenicie większość tutejszych parodii – podobnie jak komiczną krytykę ich często powtarzających się chwytów produkcyjnych, gdy znów obserwujemy, jak „Ghostface" znów sieje spustoszenie. Marlon i Shawn Wayans stanowią oś filmu, który przez dziewięćdziesiąt minut szybko się rozwija, żartując z formułkowej przewidywalności wielu gatunków horroru, z rasistowskich i seksistowskich schematów, które pojawiają się w nich zbyt często, oraz z niemal „scoobydoowskiej" natury nadprzyrodzoności, która zwykle daje sprawcy pewien stopień niewrażliwości i nieśmiertelności. Jest kilka momentów do śmiechu, ale film próbuje zmieścić zbyt wiele w zbyt krótkim czasie i moim zdaniem ani Wayansowie, ani Anna Faris jako „Cindy" naprawdę nie błysnęli. Postać „Doofy'ego" granego przez Dave'a Sheridana jest po prostu irytująca, a choć scenariusz bywa naprawdę pomysłowy, obsada moim zdaniem nie wykorzystała tego wystarczająco. Nie jest nudno, a pod koniec jest zabawny skecz nawiązujący do „Sinners" (2025), który całkiem mi się podobał, ale reszta filmu jest uboga w strachy i zbyt bogata w dialogi.

Ocena 1/10. Totalna klapa. Nie jest zabawnie, a cała fabuła bardzo się stara naśladować oryginały... ale niestety nawet jako parodia jest tak nudna i odpychająca, że nie udało mi się przejść nawet przez pierwsze pół godziny filmu. Nie ma ani jednego momentu, w którym puenta byłaby naprawdę oryginalnie zabawna, więc to po prostu strata czasu. Zdecydowanie totalna klapa.

Ciekawe, że Scream 7 wszedł na ekrany w tym samym roku co ten film. Oba pochodzą z bardzo zmęczonych serii, które od dawna kręcą się w tym samym miejscu. Scream 7 przynajmniej do pewnego stopnia wciąż potrafi wciągnąć. Temu filmowi nie udało się być zabawnym. Horror musi straszyć, a Scream radzi sobie z tym całkiem nieźle. Komedia musi śmieszyć, a Scary Movie tego nie osiąga. To żarty skierowane do starszej widowni, próbujące być prowokacyjne w sposób, który działał ponad dwie dekady temu. I po prostu to nie trafia. Film jest nudny, niespójny i rozłazi się w szwach. Najlepiej go po prostu ominąć.

Scary Movie (2026) z powodzeniem wskrzesza serię parodii horrorów, zachowując charakterystyczny humor rodziny Wayansów i powrót kilku oryginalnych aktorów. Film wyśmiewa różne współczesne horrory w zabawnych scenach pełnych nawiązań do popkultury. Choć niektóre żarty wydają się nieco przesadzone i nie zawsze trafiają, całość pozostaje zabawna, zwłaszcza dla fanów poprzednich części. Połączenie nostalgii, absurdalnej komedii i świeżej parodii sprawia, że Scary Movie (2026) to lekki seans, który dostarcza mnóstwo śmiechu, bez potrzeby traktowania go zbyt poważnie.

Zawsze trudno polecić film, który – gdybym nie czekał na jedną konkretną scenę – wyłączyłbym przed upływem trzydziestu minut. To nie jest film dla samej rozrywki. Bardziej przypomina manifest, spotkanie po latach i satyrę. Pierwsze kilka minut jest na tyle zabawnych, że można pomyśleć, iż bracia Wayans znowu się sprzedali i kręcą kolejną kontynuację w duchu Scary Movie 3-5. Reszta filmu opiera się na wymuszonych współczesnych kliszach, sztuczce nostalgicznej, która nie ma sensu, jeśli widziało się oryginał, wymuszonej metanarracji, wymuszonych komentarzach politycznych i społecznych oraz wymuszonym sequelu. Bracia Wayans w zasadzie wyciągają wszystkie stare sztuczki naraz i wywołuje to zażenowanie. Potem nadchodzi finał. Wtedy wszystko się układa – w zasadzie sami to głośno powiedzieli, ale mimo to. Nie są tu po to, by parodiować gatunek horroru, są tu po to, by parodiować samo Scary Movie i przemysł filmowy jako całość oraz powiedzieć „wróciliśmy". Bracia Wayans wykorzystali cały film jako rozdmuchaną kliszę na temat obecnych franczyz filmowych i kierunku, w którym zmierzają. I muszę im przyznać – to zadziałało. Wyśmiewają ideę, że franczyza musi „przekazać pałeczkę", gdy obecna obsada się zestarzeje. Wyśmiewają to, jak do umierającej franczyzy trzeba sprowadzić „gwiazdorską moc", by ją ratować. A finał oraz sceny po napisach to po prostu wielkie odrzucenie skierowane do przemysłu. Użyli dokładnie tych samych sztuczek z tej samej książki, a mimo to w ostatnich dwudziestu minutach śmiałem się częściej niż przez ostatnie trzy filmy razem wzięte.

Po tym, co przeczytałem wcześniej o tym filmie, nawet nie spodziewałem się, że będzie zabawny. I rzeczywiście, poza kilkoma słabymi uśmiechami, taki nie był. Najbardziej zaskoczyło mnie chyba to, jak strasznie był nudny — do tego stopnia, że w trakcie seansu (mając go cały czas na oku) zająłem się przy komputerze innymi sprawami. Najbardziej pozytywne, co mogę powiedzieć, to że wartość produkcyjna była przynajmniej odrobinę lepsza niż w Scary Movie 5, który był zły pod każdym możliwym względem (w stylu knota Friedberga i Seltzera). Nawet żarty, które miały być prowokacyjne, były całkiem bezpieczne. Nawet powrót Any Faris i Reginy Hall nie zdołał sprawić, że ten film stał się choć trochę oglądalny. Muszę jednak przyznać, że teraz mam słabość do Ruby Snowber... **1,25/5**