Super Mario Galaxy Film The Super Mario Galaxy Movie

Pełna recenzja: https://fandomwire.com/the-super-mario-galaxy-movie-review/ Ocena: B+ „Super Mario Galaxy: Film to kontynuacja, która wprawdzie traci część narracyjnej spójności poprzednika, ale zyskuje ogromnie na rozmachu, ambicji i emocjach. Dzięki animacji redefiniującej standardy studia oraz muzyce Briana Tylera, która po mistrzowsku oddaje hołd dziedzictwu Nintendo, film oferuje niezapomniane doznania wsparte inspirującymi kreacjami głosowymi. Dla tych, którzy dorastali z tymi postaciami, nie sposób pozostać obojętnym na magię bijącą z każdej animowanej klatki czy sposób, w jaki ta kosmiczna odyseja przekształca nostalgię w coś żywego i nowego. To wizualna i emocjonalna uczta, która na nowo potwierdza siłę czystej rozrywki jako narzędzia zdolnego przenieść nas do najszczęśliwszych chwil naszej osobistej historii – i dowodzi, że kino wciąż jest miejscem, w którym wszyscy możemy ponownie stać się dziećmi.”

**Film, który mógł mieć wielki potencjał** Jako wielki fan Nintendo muszę przyznać, że ten film wydał mi się dziwny i pusty, z mnóstwem zmarnowanego potencjału. Nie jest to jak pierwsza część, która miała chociaż podstawową strukturę głównej fabuły i pewien rozwój postaci (ostatecznie film mi się podobał). Ten jednak nie ma ani solidnej fabuły, ani rozwoju postaci. Miałem wrażenie, że oglądam poszarpane sceny, co mnie mocno rozczarowało – mogła z tego wyjść świetna i bardziej wciągająca historia. Mam nadzieję, że kolejny film będzie lepszy niż ten, ponieważ jedną z moich największych obaw jest oglądanie adaptacji tworzonych wyłącznie po to, by wykorzystać naszą nostalgię.

Ten film to głupi śmieć. Powinniście o tym wiedzieć, zanim na niego pójdziecie. Powinniście o tym wiedzieć nawet beze mnie. Dla głupich śmieci obowiązują zasady: 1. Ma być krótki. 2. Ma mieć w sobie coś naprawdę fajnego. Ten głupi śmieć jest krótki I ma coś naprawdę fajnego. Rosalina jest strasznie seksowna. Chciałbym być gwiezdnym niemowlakiem ssącym jej pierś. Fox McCloud?!!! CHYBA SOBIE ŻARTUJECIE?!!!!! AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!!!!!!! KURWA, NIEMOŻLIWE!! Oglądałem to po hiszpańsku, bo chciałem zobaczyć, jak dziś wygląda technologia 3D. Jest dobra. Używają jej dobrze i dzięki temu oglądanie tego śmiecia jest jeszcze zabawniejsze. Uwielbiam, jak głupio traktują fabułę. Nic z tego nie ma znaczenia. Nie martwcie się tym. Cieszcie się kolorami. Dymem. Wiatrem. Nawiązaniami. Wszystko gra. Zrelaksujcie się. FOX McCLOUD!!!! AAAAAAAAAAAAAA!!!!!!!!!!!!!!!!!

WIECIE CO? Ten film jest dobry, bo widziałem go już wcześniej i ZAWSZE bardzo lubiłem granie w gry. Więc oceniam go na ⅚. Jeśli się zgadzacie, dajcie znać, żebym był jeszcze bardziej podekscytowany. Oceniam go jako A tier. Zawsze dobry i zabawny film. Jeśli oceniacie go na ⅚ lub wyżej, dajcie znać, żebym był jeszcze bardziej podekscytowany. Dobra animacja, ale trochę nie tak. :) DZIĘKI ZA PRZECZYTANIE.

Był wciągający od początku do końca. Moim jedynym drobnym zastrzeżeniem jest to, że dodali scenę, którą fani uznali za kontrowersyjną i która została usunięta z gier, a mimo to zdecydowali się dodać ją do filmu, no cóż, haha. Poza tym każda scena miała odpowiednią dawkę komedii, akcji, napięcia, a dramatyczne ujęcia płynnie się przenikały. Postacie wydawały się tu o wiele bardziej sobą niż w poprzedniej części.

Wiem, że nie jestem do końca grupą docelową tego filmu, ale poprzednia część z 2023 roku mi nie przeszkadzała, więc podszedłem do tego z otwartym umysłem. Księżniczkę Peach porywa groźny dzidziuś-Bowser, który wcale nie jest zachwycony tym, że jego ojciec siedzi w więzieniu. Jest zdeterminowany wykorzystać ją jako kartę przetargową, by go uwolnić, ale dokładnie temu chcą zapobiec nieustraszeni i pomysłowi Mario i Luigi. Następuje najcieńsza możliwa fabuła rozciągnięta na chaotyczny zbiór międzygwiezdnych scenariuszy, gdy skaczą od świata do świata, próbując uratować królewską księżniczkę w opałach. Zawsze uważałem, że przyjaźni grzybowi ludzie pasują bardziej do baśni z Tysiąca i jednej nocy niż do kreskówki science fiction, ale nawet ich niewinna radość nie jest w stanie ożywić tej szybko i kolorowo zmontowanej serii scen w stylu automatu do pinballa. Zaskakująco mało wysiłku włożono w scharakteryzowanie zarówno dobrych, jak i złych postaci, a gorączkowy charakter animacji ledwie pozwala złapać oddech, zanim przechodzimy na kolejny poziom i praktycznie powtarzamy to samo – tylko z nieco innymi rekwizytami i celami. To nie tyle brak początku, środka i zakończenia – to raczej wrażenie ciągłej sekwencji scen, które równie przewidywalnie mogłyby zakończyć film, jak wschód słońca. Może naprawdę małe dzieci będą się cieszyć samym tym szumem, ale dla dorosłych naprawdę nie ma tu nic, co mogłoby zabawić wizualnie czy fabularnie. Założę się, że sprzedawcy gadżetów są zadowoleni.

Przyjemne! Nie poczułem wielkiej nostalgii, bo w Super Mario Galaxy prawie nie grałem, ale spodobało mi się lore, którego wcześniej nie znałem. Nie mogę się doczekać kontynuacji! Dziękuję, BlastTV Philippines!

Znacie to uczucie, gdy dostajecie hamburgera tak cienkiego, rozgotowanego i skórzastego, że przestaje być „hamburgerem”, a staje się jedynie „nośnikiem dodatków”? Dla mnie właśnie tym jest Super Mario Galaxy: fabuła/scenariusz służy tu wyłącznie dostarczeniu nostalgii marki Nintendo. Jako ktoś, kto ma głęboki sentyment i miłe wspomnienia związane z Nintendo, akceptuję to – ale nie będę udawać, że fabuła jest narracyjnym odpowiednikiem wołowiny wagyu. Wbrew temu, co mówią niektórzy mniej wyrozumiali krytycy, film ma spójną historię: Bowser Jr. chce uratować ojca z więzienia i spełnić marzenia, które razem mieli, gdy Jr. był mały. Aby to osiągnąć, porywa księżniczkę Rosalinę, matkę gwiazd, by wyssać z niej magię. Ekipa wyrusza, by uratować księżniczkę. Wystarczająco prosta premisa, na pewno funkcjonalna. Nie zdobędzie żadnej nagrody za nowatorstwo, ale nie wszystko musi być „wysoką sztuką”, by dawać frajdę. Zawodzi jednak nawet na tym skromnym poziomie ambicji. Realizacja jest przeładowana taką ilością deus ex machina, że starczyłoby ich na cały grecki panteon. Motywacje postaci są niespójne, bez prawdziwego rozwoju. Jest tu tak wiele szalonych wątków pobocznych, jakby twórcy bali się, że widzom skończy się cierpliwość – a mimo to film trwa ponad dwie godziny. Na szczęście ten metaforyczny „dodatek” był pyszny – jakbyście ugryzli tego hamburgera spodziewając się ketchupu Hunt's, a zamiast tego dostali domowe aioli czosnkowe. Jakość animacji sprawiła, że liczne nawiązania w filmie były przyjemne. Często się uśmiechałem i naprawdę myślałem: „kurczę, powinienem w końcu zagrać w [zatajoną grę/gry Mario]”. I to jest chyba dokładnie to, na co liczyło Nintendo, zamiast tworzyć naprawdę wybitne, samodzielne kinowe doświadczenie. Podsumowując, to nie jest coś, czego żałuję – zwłaszcza że oglądałem to z rodziną. Jest to jednak coś, przy czym żałuję, że nie zaoszczędziłem tych pieniędzy warte gry wideo i nie poczekałem na premierę na platformie streamingowej, zamiast oglądać to w kinie.

Super Mario Galaxy: Film to świetny film ze znakomitym dubbingiem i nostalgią za innymi grami z serii Mario. Osobiście uważam, że nie ma w nim nic złego, chyba że graliście tylko w gry na NES albo te najnowsze. Jeśli tak, możecie nie załapać kilku nawiązań, takich jak (uwaga, spoiler) Star Fox, Ukiki, Rosalina, Lumy i inne rzeczy. Polecam obejrzeć, jeśli widzieliście pierwszą część i graliście w Mario Galaxy.

**To to! To ta rzecz z gry! Wskaż na ekran i klaszcz!** Wiem, że to film dla dzieci, i podejrzewam, że jeśli macie dziecko poniżej 12 roku życia, pewnie go pokocha... Ale jako dorosły się przy nim męczyłem. Pierwszy film nie był arcydziełem, ale miał przynajmniej trochę serca i namiastkę fabuły — ten jest niesamowicie powierzchowną reklamą wszystkiego, co nintendowskie. Patrzcie, to Yoshi! Patrzcie, to Pikmin! Patrzcie, to Birdo! To ta pszczoła z Mario Galaxy! To R.O.B.! To ten pilot! Proszę, klaskajcie. I wszystkiemu brakuje jakiejkolwiek treści. Cytując inną recenzję: "Ten film wyglądał, jakby oglądać sklejone ze sobą youtube'owe shorty o brzęczących kluczach." Dubbing też był tak przeciętny, że nie mogę przeboleć tego hollywoodzkiego zwyczaju obsadzania popularnych aktorów zamiast kogoś utalentowanego. Jack Black jako Bowser jest **fatalny**, nawet już się nie stara. Brzmi po prostu jak Jack Black. A zakończenie... Rany. Film po prostu _się kończy._ Nic tak naprawdę nie zostaje rozwiązane, wszystko zamiata się pod dywan. Pokonują Bowsera Jr. i film kończy się minutę później. Pamiętacie, jak Peach rozpaczliwie chciała spotkać się i porozmawiać z Rosaliną? Albo mogliby dodać scenę zamykającą wątek Bowsera i Bowsera Jr.? Trudno. Lecą napisy. Przynajmniej muszę przyznać, że animacja stoi na najwyższym poziomie — Illumination po cichu ma dziś lepszych animatorów niż Pixar.