Martwe zło: Ogień Evil Dead Burn

Kampania marketingowa filmu Evil Dead Bait była przemyślana i skuteczna — sprytnie wykorzystała unikalne atuty filmu, wywołując wokół niego spory szum. Zwiastuny i materiały promocyjne stawiają na oryginalne podejście do opowiadania historii oraz na nacisk na efekty praktyczne, przyciągając zarówno wieloletnich fanów, jak i nowych widzów. Aktywność w mediach społecznościowych była wysoka — klipy i kulisy powstawania filmu rozchodziły się wirusowo, wywołując dyskusje o tematyce i warstwie wizualnej produkcji. Ta organiczna promocja pomogła zbudować atmosferę oczekiwania i ekscytacji, czyniąc z filmu pozycję obowiązkową dla fanów horrorów.

Zdecydowanie najsłabsza jak dotąd odsłona serii Evil Dead. Brak tempa, zbyt długie przestoje między scenami akcji i horroru, mało efektowne zakończenie oraz ciągłe wrażenie „to już gdzieś widziałem, i to w lepszym wydaniu" — dokładnie to, moim zdaniem, definiuje tę produkcję. Gra aktorska i efekty specjalne są przyzwoite, ale to za mało, by uczynić ten film naprawdę wciągającym. Uważam, że brak pewności reżyserskiej w scenariuszu, zwłaszcza ociężałe tempo i brak jakiejkolwiek innowacji, dają w efekcie mało wyróżniające się doświadczenie akcji/horroru. Ode mnie 5/10.

Byłem w jednej z grup testowych, która obejrzała ten film pół roku przed premierą — twórcy ostatecznie uwzględnili nawet kilka moich uwag i wyszło całkiem nieźle! Wszystkie filmy z serii Evil Dead są do siebie stylistycznie podobne, więc powiem tylko, że ten kontynuuje styl poprzednich części, ale z lepiej rozbudowanym tłem postaci (jest przy tym niezależny od pozostałych filmów, więc teoretycznie można go oglądać nawet nie znając wcześniej serii Evil Dead). Najlepszy film z całej trylogii restartu.

Na wstępie powiem, że film „Evil Dead Rise" UWIELBIAŁEM. Ten był SŁABY. Byłem naprawdę rozczarowany, bo po części z 2023 roku miałem duże oczekiwania. Gra aktorska była przeciętna, fabuła nijaka. Gdzie w ogóle był jakikolwiek Necronomicon? Zapowiadano przecież trzy różne historie o trzech różnych księgach. W tym filmie nie widziałem żadnego Necronomiconu...? Zaskakujący cameo nie miał żadnego sensu. Mam nadzieję, że to będzie najsłabsza z trzech części, bo kolejna ma być czymś w rodzaju prequela.

Cała mitologia Evil Dead zdaje się w tym momencie tracić spójność. Jako film z serii Evil Dead mnie ten obraz nie przekonał, choć doceniłem obecne w nim przez cały czas wątki traumy, przemocy i uzdrowienia. Trochę wyglądało to tak, jakby ktoś napisał zupełnie inny film, a dopiero potem przykleił mu etykietę Evil Dead. Uniwersum Evil Dead na przestrzeni lat zbaczało w wiele dziwnych kierunków, ale od serii, która ma na koncie Army of Darkness, chyba można się tego spodziewać. Główna obsada była mało zapadająca w pamięć, poza [Souheilą Yacoub](https://www.themoviedb.org/person/2037046-souheila-yacoub) jako ostatnią dziewczyną i [Errollem Shandem](https://www.themoviedb.org/person/150396-erroll-shand) jako demonem Edgarem. Hunter Doohan zasługuje na role, w których nie gra śliskiego, tchórzliwego łajdaka — powoli robi się to jego typowym amplua. Ogólnie daję 6/10. Nieporywające, ale nie złe.

Jeśli myśleliście, że era hollywoodzkich twórców horrorów, którzy przesadną i zupełnie niepotrzebną przemocą oraz gore wymierzonym w kobiety i dziewczęta maskują płytkie scenariusze i brak kreatywności, mamy już za sobą — myliliście się. Dokładnie to zrobili Sam Raimi (producent), Sébastien Vanicek (scenarzysta i reżyser) oraz Florent Bernard (scenarzysta) w tej niewiarygodnie mdłej najnowszej odsłonie serii Evil Dead. Widziałem mnóstwo horrorów klasy B o znacznie niższym budżecie, które oferowały bardziej kreatywny i wartościowy scenariusz oraz rozrywkę niż ta produkcja. Ilość bezcelowej przemocy i gore wymierzonego w kobiety (i jedną dziewczynę) jest przy tym taka, że można się zastanawiać, czy któryś z mężczyzn (a tak, są to sami mężczyźni) stojących za tą produkcją nie przechodził akurat trudnego rozwodu, gdy powstawał ten film. Albo po prostu szczerze nie znoszą kobiet. Nie pomaga też fakt, że cała ta przemoc jest owinięta w cienki płaszczyk najbardziej stereotypowej i wyświechtanej fabuły o przemocy domowej, jakby miało to automatycznie usprawiedliwiać wspomnianą przemoc. Jest to tym bardziej rozczarowujące, biorąc pod uwagę, jak kreatywna i bogata była poprzednia część serii (Evil Dead Rise). Ogólnie, jeśli lubicie horrory z choć odrobiną treści, nie traćcie na to swojego czasu — po prostu to pomińcie. Jeśli jednak macie słabość do absurdalnych ilości bezmyślnej i bezcelowej przemocy oraz gore niemal bez żadnego scenariusza, możecie się tu odnaleźć. Po liczbie gwiazdek, które przyznałem temu filmowi, możecie się domyślić, do której grupy sam należę.

Ten film w ogóle nie sprawiał wrażenia Evil Dead. Próbował wzbudzić zainteresowanie postaciami poprzez wątki rodzinnej traumy, ale po prostu to nie zadziałało. Film był okrutny dla samego okrucieństwa (zdaję sobie sprawę z ironii tego stwierdzenia w przypadku filmu Evil Dead). Po prostu nie mamy NIKOGO, komu moglibyśmy kibicować, więc cały ten nadmiar gore nie ma żadnego realnego wpływu. Po tym, jak całkiem nieźle bawiłem się przy Evil Dead Rise, podchodziłem do tego filmu z wysokimi oczekiwaniami – i jestem wściekły z powodu tego, co dostaliśmy.